Unntaksvis livsforlenging

På gjensyn

2011-05-11T21:13:00.002+02:00

For siste gong krysse bru etter bru over elver i Lyon, siste gong.
For siste gong ein spasertur langs elva Rhône, siste gong.
For siste gong kjøpe mat på marknaden, siste gong.
For siste gong ein tur på crêperie, siste gong.
For siste gong besøke Vieux Lyon, siste gong.
For siste gong møte vener i Lyon, siste gong.
For siste gong smile av ein franskmann med baguette, siste gong.
For siste gong kjøpe ein fransk baguette, siste gong.
For siste gong føle ein croissant smelte på tunga, siste gong.
For siste gong høyre den høgrøysta latteren frå restauranten over gata, siste gong.
For siste gong gå med skuldig kjensle inn på den engelske bokhandelen i Lyon, siste gong.
For siste gong kjenne korleis den fantastisk vakre byen slår mot meg, siste gong…

for denne gong. À bientôt.

:-( :-/ :-)

2011-05-11T20:52:00.002+02:00

Resta"fest"

2011-05-11T20:50:00.002+02:00

Tvangstankar til turen

2011-05-05T17:30:00.000+02:00

- OK, daa har eg pakka ned det aller mest naudsynte i taska mi: bankkort, pengetaske, pass, mobil og flybillettar.

5 minutt seinare:

- Har eg framleis pakka ned det mest naudsynte i taska mi: bankkort, pengetaske, pass, mobil… Kvar er flybillettane?!?!!!? Aa ja, dei ligg her, i denne lommen.

- Julia, no er du i ferd med å få panikk. Slapp av. Det er ingenting som kan hoppe ut av taska di heilt av seg sjølv, men det kan jo vere lurt å sjekke ein gong til at du FAKTISK har: bankkort, pengetaske, pass, mobil og flybillettar. Og visumet sit framleis fast i passet? Jepp! Heilt sikkert? Jepp.

- Men tenk viss métroen ikkje går slik at eg må gå til togstasjonen. Og tenk viss flytoget ikkje tek mindre enn ein halvtime likevel, men halv annan time. Og tenk viss det er kø over alt slik at alt tek kjempe lang tid i innsjekking, og tenk om dei finn ut at flyet skal gå ein halv time før tida. Og tenk om flyet mitt til Wien er forsinka slik at eg ikkje rekk flyet mitt til Russland, og tenk om alle berre streikar vilt. Og tenk viss eg blir stuck på flyplassen i St. Petersburg utan ein einaste person som snakkar engelsk slik at eg berre må bu der for alltid (usannsynleg, ja, men likevel litt sannsynleg). Det er best at eg set vekkeklokka på veldig tidleg berre for å vere på den sikre sida. Ah, ingen grunn til panikk.

- Men tenk viss vekkeklokka går tom for batteri slik at eg ikkje høyrer den, og eg berre blir liggande i senga mi til klokka er 12 og eg har mista alle flya mine og berre kan gløyme å reise til Russland, og tenk viss bankkortet, pengetaska, passet, mobilen og flybillettane ikkje er der når eg kjem til flyplassen.

- Julia, tenk viss du kunne halde kjeft i 5 minutt. Det er ingen grunn til panikk.

Eg har foreløpig pakka verken bankkort, pengetaske, pass, mobil eller flybillettar, men tvangstankane til turen har vore klare ei stund ;-)

Tekstkomplikasjon

2011-04-08T21:45:00.002+02:00

Naar eg er i det humoeret saa hendar det at eg leitar opp gamle barnesangar paa internett. Daa eg leita fram Fola, fola Blakken kom eg til aa tenkje paa korleis dette verset:

Huff, den leie bakken
Og den lange stygge hei
Den var riktig dryg for deg
Du gamle gamle Blakken

brukte aa gjere meg forvirra daa eg var lita. For kva gjorde haien der i bakken, og kva ville det seie at den var dryg?

Nokon gonger gaar tekstar rett over hovudet paa ein ;-)

(Eg vil berre legge til at det no er 8. april og at eg har eitt innlegg meir enn eg hadde tilsaman i heile 2010:-)

Og saann gaar no dagan

2011-04-08T21:39:00.002+02:00

Eitt nytt lite innlegg med tittelen: "Og saann gaar no dagan".

Daa eg kjoepte mitt kjoekkeninnventar kom eg i skade for aa kjoepe plastbestikk. Som du ser saa ser det ganske saa metallaktig ut utanom at det er veldig lett (lettmetall tenkte nok eg daa eg kjoepte det). Det har derimot ikkje den same varigheita som metall og i dag knakk det som eg trur eg den 10. gaffelen saa naa er det heldigvis snart tid for aa komme heim. Forhaapentlegvis saa overlever dei 2 siste gaflane den tida som er att ;-)

SOL :-D

2011-04-08T21:32:00.003+02:00

Sola og sommarvarmen har verkeleg kome til Lyon saa eg er i full gang med aa brune foetene mine..

Med solbrillene trykt paa nasen.

Turen gjekk til Grenoble

2011-04-08T20:53:00.015+02:00

Noko av det fyrste som moette meg daa eg kom inn til Grenoble sentrum var ei fontene som mellom anna inneheldt foelgjande beskjed:

Det er forbode aa bade i denne fontena. Var ganske sur etterpaa for aa seie det saann ;-)

Ny fontene...

Nytt badeforbod. Ny skuffelse.

Eg kunne derimot ikkje sjaa noko skilt som sa at det var forbode aa bade i elva, men paa den andre sida saa finst det vel ingen som er frista.

Grenoble er altsaa kjent for ein taubane (noko allà Ulrikken i Bergen) som gaar fraa dette punktet...

og opp hit. Eg maa seie at eg fann to skuffelsar: Den fyrste var at eg hadde faatt inntrykk av at taubanen gjekk tvers over byen (daarleg formulering fraa éi som hadde vore i Grenoble foer), men leita forgjeves etter dette paa kartet. Den stoerste skuffelsen var nok likevel at banen var stengt akkurat naar eg var der. Typisk nok.

Men Julia var ikkje mindre sporty enn at ho tok turen oppover til fots. Det gjekk i slike veger i sikksakk oppover, og eg maa vel seie at eg fleire gonger tenkte: Naa maa eg vel vere oppe snart.

Utsikta var derimot verd heile turen.

C'est magnifique.

Det kan jo sjoelv sjaa paa bileta at Grenoble er ein fin plass. Men saa viste jo Grenoble smoersida òg med blaa...

blaa himmel. Blaafargen blir endaa moerkare viss ein tek paa solbriller ;-)

Eg fann Noetteliten paa turen ned, men Noetteliten ville ikkje vere venn med meg :-(

I ein butikk fann eg skikkeleg jalla sengetoy.

Eg meiner du er ganske jalla viss du trur at folk gidd aa stryke putetrekket.

Til slutt blei dagsturen toppa med litt opera ute paa gata.

Julia syns det var ein fin tur.

Bygdedyr søker bygd

2011-03-28T16:50:00.004+02:00

Eg innrømmer det. Eg er nyfiken. Det er forresten ikkje det at eg er saa veldig nyfiken, men eg liker aa følgje med. Eg liker aa ha kontroll paa det som gaar føre seg rundt meg. OK, eg kan like gjerne ta fram paahengsmotoren. Eg er eit bygdedyr som elskar aa spionere paa naboane sine. Eg bur no i ei blokk, bygaard med utsikt over til hus paa den andre sida. Du skulle kanskje tru at det gav perfekte moglegheiter for litt spionasje paa si. Men nei! Dette er stort sett det eg ser:

Det er ikkje akkurat saa mykje aa rope hurra for. No kan ein jo lure paa kva eg ynskjer aa sjaa. Er det folk som skifter klede eller det som verre er. Nei, absolutt ikkje (tru meg eller la ver). Eg vil berre føle at eg kjenner dei folka som bur rett over for meg. Dei folka som eg i teorien kan sjaa inn i vindauget til. Eg vil altsaa vere fornøgd med noko saa enkelt som eit ansikt, nokon som et, nokon som les ei bok eller nokon som ser fjernsyn. Eg er patetisk, maa ein vel kunne paastaa med rette. Eg vil derimot seie at eg er eit bygdedyr.

Eit bygdedyr kan faktisk vere ein positiv ting. Det er klart det kan gaa litt over kanten naar du seier til naboen din at: eg var oppe klokka 2 i natt for aa gaa paa do og daa var du ikkje heime - endaa. Kvar var du? Men viss ein snur litt paa det saa kan ein jo seie: Eg er bekymra for naboen min for naa er det fem dagar sidan eg saag han ute og eg har hellar ikkje sett bilen hans.

Mine naboar kan saa definitivt stryke med utan at eg kan hjelpe dei og det er ikkje min feil.

Saann heilt til slutt: I dag var det ein limousin i gata mi. Det er saa definitivt ikkje vanleg kvardagskost. Eg klagar ikkje over standarden i gata mi, men noko limoustrøk er det ikkje. Desto viktigare var det sjølvsagt aa finne ut kven det var som skulle bruke denne bilen. Eg venta derfor saman med sjaaføren paa at nokon skulle komme ut. Vi venta, og vi venta. Eg blei etter kvart merksam paa at det allereie sat nokon inne i bilen somsjaaføren snakka med. Etter ei stund gjekk sjaaføren inn paa ein pub, gjekk ut igjen og saa køyrte han - utan at eg fekk sjaa kven som satt inne i bilen! Vilt frekt.

Det som derimot var gledeleg med denne hendinga var at folk nede paa gata gjekk veldig seint forbi limousinen, kikte veldig og var tydeleg svaert saa nyfikne. Eg trøstar meg med at eg ikkje er det einaste bygdedyret i denne byen :-)

Stalingrad i dag - St. Petersburg i mai

2011-03-25T12:49:00.014+01:00

Aa gaa paa ambassadebesoek er paa mange maatar eit kurs i taalmodigheit, og ikkje minst i koekultur. Eg reiser til Russland i mai, og her er litt fraa mine turar til Paris paa jakt etter visum.

Hatt. Det foerste forsoeket paa aa skaffe visum enda med kikking i butikkar. Eg traff nemleg ikkje opningstidene (god planlegging der altsaa). Eg burde nok ha eit bilete av den russiske ambassaden, men noko (politimannen i vaktbua og dei halvskumle vaktane i dress) seier meg at viss ein vil ha visum tek ein ikkje bilete av den russiske ambassaden (viss ein vil i fengsel derimot..). Eg kan vel legge til at eg ikkje kjoepte denne hatten. Blir veldig sjeldan invitert til dronning Elizabeth.

Stalingrad. I Paris har dei ein stasjon som heiter Stalingrad, ikkje spoer meg kvifor. Dette biletet er fraa den dagen daa eg gjorde mitt andre forsoek. Denne gongen var koen lengre enn opningstidene.

Mil etter mil. For aa spare tid, skosaaler og apostlanes hestar tek eg métroen i Paris, men det hendar eg lurar paa kor mykje tid eg sparar naar eg gaar korridor etter endelaus korridor paa jakt etter métroen.

Julia paa Moulin Rouge. Eg brukte dagen til aa sjaa utsida av Moulin Rouge. Foerestilling og mat paa innsida kosta den nette sum av 150 euro (1 euro = ca 8 kr) saa det faar bli ein annan gong. Det var ein annan turist som tok bilete av meg, og saa tok eg bilete av han :-)

OBS! Etter det minneverdige biletet av Julia paa Moulin Rouge kom Julia til aa komme borti "ta-bilete-knappen" foer ho la vekk kameraet.

Kyrkje paa toppen. Fraa Moulin Rouge gjekk eg til ei kyrkje som laag paa toppen av ein bakke. Denne kyrkja er heilt sikkert beroemt med eit eller anna Bastille de Montre Martre namn eller noko slikt, men.. google it. Eg var mest interessert i aa vite kvifor kyrkjar har ein tendens til aa ligge paa toppen av ein bakke. Det var ein del butikkar og kaféer og slikt paa toppen saa det var ganske koseleg, og kyrkja var veldig fin saa alt i alt var Julia samd i at det hadde vore ein fin dag.

Posing. Eg maatte jo ta bilete av utsikta sjoelv om utsikta kanskje ikkje kjem heilt til sin rett paa dette biletet. Fyren i midten der ser veldig posite ut. Eg har tre alternativ for det: 1. Det ser berre slik ut naar han lenar seg mot eit rekkverk. 2. Nokon andre tok biletet samstundes som meg. 3. Han hadde veldig lysst til aa sjaa fin ut paa mitt bilete :-)

Utsikt. Vi proever igjen. Det viser i det minste at eg ikkje var den einaste turisten.

Paa jakt etter Eiffeltaarnet. Visumsoeknaden er naa blitt innlevert og dato for aa hente visumet er motteke (ikkje veit eg kvifor dei kallar det soeknad, men OK). Eg har oppdaga at ein kan sjaa Eiffeltaarnet litt lenger borte i ambassadegata (den gata som den russiske ambassaden ligg i). Eg proevte aa foelgje Eiffeltaarnet, men eg mista det.

Utegym. Eg fann derimot nokon som hadde noko som saag mistenkeleg ut som utegym (igjen ikkje det beste biletet). Eg trur min eksakte tanke var: Godt kae saa ae gjort.

Vaar! Eg fann òg vaaren. Jadaa, eg berre gnir det inn nordbuarar :-)

Mission accomplished. Eg oppdaga at eg hadde gaatt i feil retning veldig lenge, og til slutt tok eg ganske enkelt métroen. Naa har jo eg besoekt Eiffeltaarnet foer saa eg haldt meg paa avstand og brukte tida til aa ete ein fantastisk god middag i staden :-)

Under den hvite bro. Eg var heldigvis oppaa.

Elv. Eg har mista gnisten til aa laga fleire bra titlar, men er veldig glad for at eg endeleg fekk ut fingen til aa lage eit nytt innlegg. Utruleg kva ein gjer naar ein eigentleg skal vaske...

Gloseassosiering

2011-03-07T16:22:00.002+01:00

Har ovt litt paa gloser i dag, og det resulterte i folgjande assoiasjonar:

un ciel = himmel: en himmel full av stjerner (i beste Lillebjorn Nilsen stil, hogt volum), blaatt hav saa langt du ser. En jord der blomster gror kan du onske mer. Sammen skal vi leve. Hver soster og hver bror. Smaa barn av regnbuen paa en frodig jord.

sky = un nuage som fort blei nugatti.

un orage, un tempête = storm og plutseligt var det ein stemme inne i hovudet mitt som sa: stormvarsel, Hovland, i hele Biscaya (Vikingskattens hemmelighet av Gunnar Staalesen hoyrt paa lydbok litt for mange gonger).

Men viss dette ordet blei kopla saman med:

un littoral som tyder kyststrekning kunne det like gjerne bli: I natt blir det storm paa kysten (paa god gamaldags sorlandsdialekt). Ja, naa e nok spogelsesskibe ude for aa faa tag i sjelene til dei som havarere. Vaar herre bevare oss for at de dode gespenstene fra det skibe gaar i land (Dode menn gaar i land).

Neste ord som mellom anna kan tyde fang er genou som fort blei til gnu sjolv om ordet skal uttalast med ein mjuk g viss det er noko som heiter det.

Tryggande = rassurant blei fort forsikring jf. engelsk.

Ytring, tale, ord = une parole blei fort til streiking og AKP ML jf. norsk.

blaase var berre saert for det er souffler og eg tenkte automatisk paa snufling eller paa ein litt merkeleg film med tittelen Sufflosen.

Det siste ordet som skapte assosiasjonar var:
une berceuse som tyder vuggevise og her i fraa var vegen kort til:
Når trollmor har lagt sine elleve små troll, og bunde dei fast i svansen/halen.
Daa synger ho sagte for elleve små troll dei vakraste ord ho kjenner.
O-ai-ai-ai-ai-buff, o-ai-ai-ai-ai-buff, o-ai-ai-ai-ai-buff-buff, o-ai-ai-ai-ai-buff!

Visdomsord ;-)

2011-03-04T20:03:00.004+01:00

Litt tidleg ute kanskje, men paasken naermer seg og Doede menn gaar i land er saa definitivt eit bra alternativ anten du vil lese boka eller hoeyre den dramatisert fraa NRK radioteateret.

Dessutan har den eit aldri saa lite visdomsord, eller tips om ein vil:
"Det e bedre aa gaa i prisonen enn aa drugne."

Litt aa tygge paa. Boka er skriven av André Bjerke med pseudonymet Bernhard Borge.

Tilbake til norskstilen

2011-02-16T23:15:00.003+01:00

Eg elska aa skrive norskstil paa ungdomsskulen og paa vidaregaande. Det var alltid stor spenning knytt til oppgaavearka som laeraren roleg delte ut foer skrivedagen eller tentamen var i gang. Kva slags oppgaaver ville det vere? Paa ungdomsskulen skreiv eg som oftast skjonnlitteratur (skjont litteratur er vel aa ta hardt i) og daa helst krim. Det var ei pine den perioden i 8. klasse daa alle stilane skulle handle om venskap. Venene kunne jo ikkje vere kriminelle. Paa vidaregaande derimot gjekk det mest i kaaseri utanom paa hovudmaalsdagane daa vi stort sett maatte skrive fagtekstar. Eg saknar norskstilen og har derfor éi utfordring til alle lesarane:

Skriv inn, som kommentar eller paa andre maatar, éi lita stiloppgaave og saa lover eg aa skrive den og sende til deg paa e-post. Det treng ikkje vere store greiene, kanskje berre ei setning eller eit ord som skal staa i sentrum. Eller til domes ein stad som skal vere med eller eit tema. Eit tema som ikkje kjem til aa vere populaert er temaet: "Skriv éi historie om kva venskap betyr for deg." Eg ber dykk! Lykke til :-)

PS! Eg lover aa ikkje skrive teksten i print og eg skal òg klippe og lime inn dei bokstavane som eg elles manglar.

Og no set vi over til meterologisk institutt...

2011-02-16T23:00:00.002+01:00

Eg hater naar denne beskjeden blir gjeven med torr stemme paa NRK-radio, for det er ingenting som er saa kjedeleg som er saa kjedeleg som aa hoyre vêret paa radio. Meterologen har nemleg ein tendens til aa nemne kvar einaste vesle oy i vaares langstrakte land. Noko overdrive kanskje, men det er ikkje langt der i fraa. Poenget er at dette innlegget skal handle om vêret.

Viss det er noko vi nordmenn er opptekne av saa er det vêret. Eg er, som sikkert dei fleste av dykk veit, oppvaksen paa gard, og folgjeleg van med at det ikkje berre kan vere sol og sommar om sommaren for daa vil veksten blir daarleg, men paa den andre sida medforer jo regn den sikre drukningsdod. Det var ein lang setning, men det bryr eg meg ikkje om. Altsaa, vêret er viktig, men kvifor?

Hovudgrunnen er nok nettopp det faktum at det finst ingen garantiar for fint vêr, og ikkje minst kva er fint vêr. Eg trur derimot ikkje at alle snakkar like mykje om vêret. Ein bonde eller annan person som er avhengig av "godt vêr", kva som no ligg i dette uttrykket til ei kvar tid, er nok òg ein av dei som vil snakke mest om fenomenet vêr.

La meg saa trekke ein person som sannsynlegvis ikkje bryr seg saa mykje om vêr opp av hatten, for eksempel ein person fraa Lyon. For nokre dagar sidan regna det, men om lag dagen foer det regna blei eg staande ved vindauge mitt aa tenke: Naar regna det sist? Eg repeterar: Tanken var som folgjer: Naar regna det sist? I sommar var det stort sett sol og varmt heile tida (trur kanskje det regna 5 gonger eller noko slikt). Hausten gjekk roleg forbi utan massive skybrot. Vintaren melde 2 mm tynt snoefnugg som fekk undergrunnsbanen (!) til aa staa. No er det plussgrader og tinvêr og det har berre duskregna litt éin, kanskje to gonger sidan eg kom tilbake etter jul.

Saa kva er poenget mitt? Poenget mitt er at naar det styrtregnar eller naar sola endeleg skin heime i Noreg saa snakkar ein om det. Ein smilar litt ekstra til kassedama naar det er sol, og klagar saman paa vêret naar det er paa sitt verste. Men i Lyon. Kva skal ein seie. Ja, det er fint vêr, i dag òg. Pippi seier: Tenk om vi inte hadde naatt veder als.

Det foles litt som om vi inte har det i Lyon.

I dag har eg sett:

2011-02-11T23:50:00.002+01:00

Jobbstore: Lurte litt paa aa kjope meg ein jobb til halv pris. Kunne jo av og til vore greitt med ein deltidsjobb.

Start People: Lurte litt paa aa gaa inn i butikken og sporje om dei ville starte meg opp igjen. Det hender jo ein foler seg litt avslaatt.

Porte d'oxygène (porte betyr dor og saa oksygen): Me fann aldri denne dora og lufta foltes litt tynnare.

Est-ce que vous avez peur de moi?

2011-02-08T23:42:00.004+01:00

Denne tittelen tyder ganske enkelt "Er de redde for meg?" Det var opninga mi daa eg hadde framforing om vikingane og om kva rolle dei hadde i Frankrike.

Vikingane gidder eg ikkje skrive noko om, for det burde de allereie kjenne godt til.

Vikingane erobra Normandie i 911, men namnet fekk det foerst etter okkupasjonen. Kort sagt: nordmann - Normandie, de ser forskjellen. Naa er de sjolvsagt ikkje saa enkelt sidan spraaket var annelei den gongen. Poenge er uansett at omraade fekk namn etter mennene fraa nord. Ja, det var nok i all hovudsak menn som kom og dei gifta seg stort sett med franske damer. Sidan damene stort sett stod for oppsedinga gjekk spraaket raskt over til aa vere fransk. Tenk om dei hadde snakka norsk i Normandie i dag...

Vikingane blei sjolvsagt sett paa som barbarar (det var ikkje saa lett aa finne treffande bilete av barbarar, for aa seie det saann) fordi dei drap, plyndra og tok fangar sjolvsagt, men òg fordi dei ikkje lét seg stanse av klostrar og ikkje sparte livet til munkar. Dette skuldast sjolvsagt at vikingane hadde ei anna tru, men òg at verda ganske enkelt var annleis. Det var ikkje noko politi, til domes, og hellar ingen annan tryggleik verken i Noreg eller andre land. Folk var knytt til aetta si, og det var ikkje noko Noreg slik som vi kjenner det i dag. Namnet Noreg tyder jo nettopp Nordvegen. Dei som kom der i fraa tok nordvegen.

Saa kan ein jo undre seg over opningssporsmaalet. Poenget er sjolvsagt at med slike forfedre saa er det jo ikkje sikkert at eg er heilt patent ;-) Men naar det er sagt saa er det jo norskt blod i Frankrike fraa foer, og det har jo godt ganske bra.

Min hellar fattige konklusjon (som laeraren slukte raatt) var at verda i dag blir sett paa som svaert liten, men at verda hellar ikkje var saa stor i 911 (2011 - 911, ser du) viss ein hadde ein drakkar (drakkar vil seie vikingskip etter dragane som ofte stod i stamna (heiter det de)?

Litt folkeopplysning maa ein ha. Det kan ikkje berre vere tull som Jon Almaas sa paa Nytt paa nytt ein dag :-)

Baguetten

2011-02-08T23:36:00.002+01:00

Naar ein er i Frankrike er det jo naermest opplagt at ein maa ha eit lite innlegg om baguetten. Foerst og fremst: Det er vanleg aa sjaa franskmenn gaa rundt med ein baguette under armen. Det er ikkje berre den stereotypiske franskmannen. Alle gjer det.

Vidare har eg hoyrt fraa ein engelskmann (som har fransk kjaereste) at det blir sagt at ein baguette i Frankrike aldri overlever ein busstur. Det er sjolvsagt fordi den har ein tendens til aa bli oppeten paa denne bussturen.

Det mest ufordelaktige som kan seiast opp baguetten er at han hellar ikkje overlever éi natt. Som journaliststudent laerar ein at nyhendene alltid maa vaere ferske fordi ingen liker gamle baguetter. Baguetten er nok stort sett laga av veldig lyst mjoel og derfor har den veldig kort lagringstid. Den er med andre ord verken kjempesunn eller veldig mettande, men at den glir ned er heilt sikkert.

De syns kanskje at eg skulle hatt bilete av ein baguette som illustrasjon. Det skulle eg sjolvsagt, men den forsvann paa mystisk viss foer eg kom saa langt ;-)

17. mai heile aaret

2011-02-02T14:58:00.003+01:00

Ja, i Frankrike koyrer dei paa med 17. mai heile aaret. Det er nemleg moderne aa ha klede med det norske flagget paa. Eg faar min del faar litt lyst til aa gaa bort og ta eit godt tak i genseren under haka paa dei og sporje: Er du norsk, hae? Saa du forstaar ikkje kva eg seier. Jasaa. Kanskje fordi du burde bruke ditt eige flagg! Men det er jo berre meg, og min reaksjon.

Bussjaafoer

2011-01-28T10:15:00.002+01:00

Du koeyrer ein buss. Ein kvadrillion menneske gaar av. 17 kjem paa. 4 gaar av. 500 000 millionar gaar paa. 17 650 menneske gaar av. Kva slags farge er det paa augo til bussjaafoeren?

Franske verb...

2011-01-24T17:12:00.006+01:00

être: Je suis, tu es, il est, nous sommes, vous êtes, ils sont. J'ai été, tu as été, il a été, nous avons été, vous avez été, ils ont été. J'étais, tu étais, il était, nous étions, vous étiez, ils étaient. J'avais été, tu avais été, il avait été, nous avions été, vous aviez été, ils avaient été. Je serai, tu seras, il sera, nous serons, vous serez, ils seront. que je sois, que tu soit, qu'il soit, que nous soyons, que vous soyez, qu'ils soient.
avoir: j'ai, tu as, il a, nous avons, vous avez, ils ont. J'ai eu, tu as eu, il a eu, nous avons eu, vous avez eu, ils ont eu. J'avais, tu avais, il avait, nous avions, vous aviez, ils avaient. J'avais eu, tu avais eu, il avait eu, nous avions eu, vous aviez eu, ils avaient eu. J'aurai, tu auras, il aura, nous aurons, vous aurez, ils auront. que j'aie, que tu aies, qu'il ait, que nous ayons, que vous ayez, qu'ils aient.
aller: je vais, tu vas, il va, nous allons, vous allez, ils vont. Je suis allé(e), tu es allé(e), il est allé(e), nous sommes allé(e)s, vous êtes allé(e)(s), ils sont allé(e)s. J'allais, tu allais, il allait, nous allions, vous alliez, ils allaient. J'étais allé(e), tu étais allé(e), il était allé(e), nous étions allé(e)s, vous étiez allé(e)(s), ils étaient allé(e)s. J'irai, tu iras, il ira, nous irons, vous irez, ils iront. que j'aille, que tu ailles, qu'il aille, que nous allions, que vous alliez, qu'ils aillent.

Faar meg til aa tenke paa "Gift" av Alexander L. Kielland og den vesle guten i boka som doeydde medan han pugga latinske verb...

Eventuelt paa "Skrik" av Edvard Munch.

Barndomsminne og barndomsheltar

2011-01-24T17:01:00.002+01:00

Aa lese eller nyhoeyre (altsaa hoeyre paa nytt) boeker fraa barndommen er genialt paa mange nivaa, og det er det ikkje saa mange ting som er. Det er straalande mimring, konseleg aa smile litt over korleis du tenkte daa du opplevde boka for foerste gong og du blir fullt av ei ny innsikt naar du no les som "vaksen". Det krev sjoelvsagt at du les noko med ei litare djupare meining enn ei peikebok.

Eg nyhoeyrte "Trofaste Knerten" og "Knerten gifter seg" i gaar. Viss det var noko eg oppdaga saa er det at eg mykje meir lettroeyrt no enn foer. Lillebror hulk roeymer hulk heimefraa fordi storebror hulk Philip ikkje forstaar at Lilebror berre ville hjelpe daa han teikna i stileboka hans.
....
Philip hulk vil ikkje at Lillebror hulk skal flytte hulk heimanfraa. Han forstaar at Lillebror hulk berre ville hulk hjelpe han. Lillebror flyttar heim igjen. Kvar er lommeplagget mitt?

Eg lo òg ein del og koste meg veldig. Anne Cath. Vestly var utruleg flink til aa skildre tankane og aatferda til ein liten gutt, og ikkje minst hans fantastiske forhold til Knerten.

Ein gong var storebror Philip draumestorebroren . I dag har Philip faatt éi anna draumerolle... "tog du 'an"?

Alt var betre foer

2011-01-24T16:57:00.002+01:00

Foerlesaren har kome. Ho slaar av lyset. Rekke etter rekke med lysroyr blir slaatt av, og vi, studentane, blir sitjande i moerkret. Skal vi sjaa film? Det er tanken som slaar meg. Kanksje vi skal sjaa film!

Vi skulle ikkje det. Det var berre foerelesaren som proevde aa slaa paa prosjektoren.

Det hender eg saknar barndommen, barneskulen. Dei dagane daa lyset gjekk av naar vi skulle sjaa film. Det var nok ikkje saa ofte det skjedde, men viss du spoer meg i dag, var det det vi gjorde paa barneskulen. Vi saag film, og det er nok derfor alt var betre foer.

Minnast Milano

2011-01-23T13:23:00.001+01:00

Bysyklar i Milano.

Feberfantasier

2011-01-23T13:22:00.000+01:00

Vi har alle hatt den draumen. Den draumen når du vaknar og tenker: Kva skjedde nå? Kor kom det i frå, og du er sjeleglad for at du ikkje kan nokon ting om draumetyding.

Eg hadde ein slik morgon med slike draumar. Først var eg uhyre utrent samanlikna med ein eller annan førtiåring som eg delvis kjenner, men som ikkje likna på seg sjølv. Vi jogga saman til eit kjøpesenter eller noko i den duren, og ho gjorde stadig eit nummer av å poengtere at denne jenta (som altså var meg) var i ekstremt dårleg form (gni det inn), og det måtte ho poengtere til ALLE vi kjente og det var ganske mange etter kvart.

For, plutseleg var eg på busstur med ein gjeng eg gjekk på barneskulen/ungdomsskulen med. Bussturar var vanleg i dei dagane. Vi køyrte ein del buss til skulen (og heim igjen). Denne bussen var derimot annleis, for det var så og seie ingen plass til føtene. Vi snakkar cm mellom setene.

Men plutseleg var det ein vanleg buss, og barndomsvener var erstatta med vener frå Høgskulen i Volda. Vi tok nemleg den same bussen tilbake til skulen etter ferien. Vi snakkar lærarar og elevar i skjønn foreining på veg til skulen… frå same plassen? Uansett. Der satt vi og plutseleg køyrte vi opp den lange bakken som går frå Rokken via Eurospar, opp til ungdomsskulen og heilt opp til der eg budde i fjor, og tydelegvis framleis budde. Denne bakken var utruleg lang. Eg hugsar at eg kommenterte at denne bakken ikkje var open sist eg var i Volda (nokon grov etter noko), og så var eg plutseleg ute av bussen.

Eg var ute av bussen midt i denne laaaange bakken. Det var hengebru (?) og ein bakke som aldri tok slutt. Eg gjekk som om eg hadde blylodd rundt føtene mine (er eg i så dårleg form?), og så alt for mykje var endra. Eg kjende ikkje igjen stort, men eg visste instinktvis at der var huset mitt. Spørsmålet mitt var derimot: Kvar er nøkkelen?

Nøkkelen kom eg på var heime (eg trur derimot eg hadde dei franske nøklane mine). Så der stod eg utan nøklar og utan bagasje for den var sjølvsagt på bussen. Eg tenkte eg fekk sende melding til Einar og spørje om han ville ta kofferten og ryggsekken min, men korleis skulle eg forklare kva som var min koffert og ryggsekk. Eg kunne jo ikkje seie at min koffert var den kofferten som hadde ein nøkkelring som det stod “Nei til atomvåpen” på berre at det ikkje stod det lenger fordi den beskjeden hadde falt av daa eg tok flye tilbake til Frankrike etter juleferien. Det største problemet var derimot at eg ikkje kunne få forklart noko fordi mobilen min berre slo opp andre namn når eg prøvde å skrive Einar i “send til”-feltet. Eg måtte jo òg ha ein stad og sove viss studentsamskipnaden var stengt, og det var den. Kanskje eg berre kunne sove i villaen, men studentsamskipnaden var kanskje oppe for den var ofte det sjølv om den eigentleg var stengt. Og eg hadde jo eigentleg berre lyst til å bu litt i villaen og drite i studentsamskipnaden (irriterande langt ord å skrive), og uansett måtte eg gå dit og det var så uendeleg laaangt å gå.

Eg vakna. Sveitt og utslitt. Det var like før eg å sende innbyggarane i villaen ei lita melding om at eg kom til å sove hjå dei den natta. Du trur kanskje at dette berre var ein draum, men nei: eg hadde feber. Det var feberfantasiar. La meg i alle få lov til å behalde den illusjonen, ver så snill!

Gros bisous

2011-01-09T15:03:00.002+01:00

Eg var i parken i gaar. Denne parken inneheld ein dyrepark. Ei venninne og eg blei staande aa sjaa paa giraffen som vandra rundt. Ved sida av oss var der ei kvinne med ei lita jente i armane. Kvinna gav jenta eit kyss og jenta fann fort ut at ho ville kysse, bisous, giraffen. Eh, var ei par problem der i form av eit HOEGT (me snakke giraffhoegt gjerde) og god avstand. For ikkje aa snakke om at denne jenta sikkert ikkje var meir enn 3 aar og foelgeleg ikkje ville rekt lenger enn til anklane paa giraffen. Ja, ja, det er tanken som tel.

Legg til at det over vegen for meg har opna ein restaurant kalla: La table exotique (eksotisk mat altsaa) med undertittelen Cuisine traditionnelle (tradisjonell mat altsaa). Litt motseiande der kanskje, men all eksotisk mat er vel tradisjonell for nokon, eller?

Min spesialitet

2011-01-06T22:43:00.000+01:00

¬Treng du aa komme deg i form etter juleferien? Fekk du i deg litt for mange smaakaker i juleferien? Daa har eg den beste loysinga for deg: Flyplasstrening! Reis til ein flyplass naer deg, og gaa tur. Gaa kappgang i korridorane, gaa orientering fraa post til post. Rullebanda er fantastisk motivasjon for deg som er i daarleg form, men hugs: det er ikkje lov aa staa i ro paa banda. Det er òg mogleg aa spurte i gangane. Det er ikkje flaut i det heile. Berre lat som du er Julia Stangeland (og nei eg kom ikkje for seint til noko fly, men ville berre ikkje bruke eit namn som kan komme opp viss folk googler) som er for sein til flyet. Som ein bonus vil du paa flyplassen raskt oppdage at du ikkje lenger faar soetsug. Du vil ganske enkelt ikkje ha raad til det. Er det eit tog, er det eit fly, nei, det er Kari og Ola Nordmann som er ute og trimmer. God tur!

NB! Viss du trur at flyplasstrimming er min spesialitet har du berre delvis rett. Min spesialitet er snarare aa gaa forvirra rundt og leite etter maten, for saa aa vente i timesvis paa neste fly (ny reisetid er min spesialitet). Har du sett ein flyplass, saa har du sett dei alle.

Støv fraa hjernen?

2010-12-07T22:18:00.003+01:00

Det er ikkje første gongen eg skriv om støv paa den bloggen, men denne gongen er det alvor. Dette er resultatet av mi reingjering maandag. Du tenker kanskje at eg bør gjere reint oftare, men eg kosta faktisk golvet maandagen før òg. Eg vurderar sterkt aa bli skalla. OK, eg vurderar det ikkje heilt seriøst, men eg lurer evigt mykje paa kor alt dette kjem fraa. Kvifor dett "alt" haaret av hovudet mitt. Skal det halda fram slik saa kjem eg til aa bli skalla.

"Julepynting"

2010-12-07T22:11:00.003+01:00

Eg fekk ei fantastisk fin overrasking i posten. Eit koseleg julekort. Dette inspirert til litt diskret julepynting (eg saknar vaare 300 nissar). Eg fann derfor ut at eg skulle kjope meg ein liten juleblomst. Den skulle vatnast kvar dag, sa dama i butikken. Det forte til at eg nesten drukna stakkaren. Etter at eg samvitsfult hadde slengt oppi ein slant med vatn kvar dag i 2-3 dagar, rant nemleg potta over av vatn. Blomsten er framleis fuktig og eg trur den er doande, men potta er like fin. Rosa fekk eg i butikken: pour la maison :-)

Mat!

2010-12-07T22:02:00.003+01:00

Eg hadde besok av to kanadiarar, éi kanadianerinne og éi amerikanerinne den same kvelden som vi gjekk for aa sjaa Harry Potter. Eg slo til paa godt jaersk bondevis, men det er visst ikkje alle som et like mykje som norske bonder. Eg trur eg aat halve bollen med pastasalat dagen etterpaa, men det seier kanskje meir om meg...

Dette biletet har tittelen "Marknadsmat". Det er utruleg mykje godt ein kan kjope paa éin av marknadane i Lyon. Kan sikkert kjope mykje godt paa alle marknadane, men eg pleier aa gaa til ein som er ganske naer der eg bur. Paa den marknaden har eg funne mine faste salsbuer. Dette blei ein straalande middag :-)

Og saann gaar no dagan

2010-12-07T21:58:00.003+01:00

Eit nytt innlegg i serien "og saann gaar no dagan". Eg har faatt dillaa paa mandarine/clementine, og alle med respekt for seg sjolv veit at poenget er aa skrelle heile mandarina i eit stykke ;-) Og for dei som maatte lure, eg pleier ikkje aa ete mandarin med gaffel. Gaffelen brukte eg til aa ete eggerore.

Alt har ei forklaring

2010-12-07T21:39:00.005+01:00

Er DU ein av dei som har lurt paa kvifor det har skjedd saa lite paa denne bloggen i det siste? Er DU ein av dei som forlanger svar? Er DU ute etter sanninga? Vel, her kjem ho. Eg har hatt litt skulepjatt aa ta meg av:

Denne boka har ganske nyleg blitt lesen, og 2-3 sider av denne boka har òg blitt analysert (ikkje mi mest utvikla side). Eg trur ikkje akkurat at analysen faar laeraren til aa slaa stift eller smile fraa oyret til oyret, men, men den blei vel ikkje saa aller verst, haaper eg.

Eg har saman med 3 andre laga éi framforing om Island der sporsmaalet var korleis Island sitt forhold til EU er. Lurer du paa om islendarane vil stemme ja eller nei til EU naar den dagen kjem? Eg har ikkje svaret, men eg har mange teoriar. Forresten tusen takk til Sol Sigurjonsdottir som kasta meg i rett retning :-)

Eg har òg presentert boka En kvinne i Berlin i eit anna fag. Dette er ei fantastisk bra dagbok som alle burde lese! Eg har boka, berre aa laane.

Dessutan har eg introdusert Varg Veum paa fransk til mine medstudentar i franskklassen. Bokene om Varg Veum er nemleg oversatt til fransk (i alle fall ein del av dei), og daa er du jo berre for mine medsudentar og slaa seg laus med denne flotte fyren fraa Bergen, Noreg :-)

Snør det?

2010-11-28T17:02:00.003+01:00

Dette kom eigentleg ikkje ut som eit spørsmaal. Det var fredag alt for tidleg morgon. Vi hadde Comperative Constitutional law (burde vere forbode før klokka 11 om morgonen). Denne fredagen skjedde det litt meir enn det som ikkje skjer andre morgoner (for aa seie det slik), for denne morgonen var det eit menneske som saag ut av vindauget, smilte og sa med lykkeleg stemme: Det snør!

"Kva?" sa ei anna jente. "Kor?" Denne jenta kunne ikkje sjaa noko snø. "Det der er ikkje snø," kommenterte ei tredje jente. Det regner berre litt. Den første jenta var altsaa nedstemt av desse to andre jentene, men kva var det som skjedde? Er det slik i Frankrike at det er utruleg vanskeleg aa sjaa forskjell paa snø og regn? Svaret er vel: kanskje. Det heile koker ned til eit definisjonsspørsmaal.

Jenta som plutseleg utbraut at det snør, er fraa Australia. Det var klart at ho ikkje hadde høge krav til kva ho kalte snø. Dei to andre jentene, derimot, kjem fraa Canada og England og dei krev tydelegvis meir enn tre moglege snøflakk som ikkje legg seg paa bakken, for at dei skal seie at det verkeleg snør.

Og kva meinte eg i denne diskusjonen? Eg fekk nok snø i fjor og er derfor heilt samd med Canada og England. Det var ikkje snø. La meg no i alle fall leve i den trua :-)

Og saann gaar no dagan

2010-10-22T18:57:00.006+02:00

Der gjekk middagen i vasken.

Heldigvis var det ein del igjen.

Ein faar ikkje meir underhaldning enn ein lager sjolv. Blir i godt humor av aa sjaa paa neglene mine :-)

"Skaff daakke et liv!"

2010-10-18T16:41:00.008+02:00

Sist laurdag hoyrte eg ei vill burting utanfor vindauge mitt. No er ikkje burting direkte uvanleg fordi franskmennene er kjappe til aa burte dersom nokon ikkje koyrer fort nok naar lyset skifter fraa raudt til gron. Viss det er ko og ingen eigentleg kan gjere noko anna enn aa vente, daa er der òg alltid ein eller annan tulling som maa tute. Men nok digresering. Poenget var den ekstreme tutinga denne laurdagen. Lyden viste seg aa komme fraa ei lang rekke bilar som tok flatt av med blinking og tuting. Eg er ikkje 100% sikker paa kva dei aksjonerte for/mot, men det var sannsynlegvis eit ledd i ein eller annan streikeaksjon.

Streikeviljen er enorm i Frankrike.

Viss du er ein av dei som desperat sokjer etter nyheiter til Naernett, eller av andre grunner er oppteken av nyheitsbilete, saa har du sannsynlegvis faatt med deg at det streikes paa flyplassar i Frankrike. Dette skapar problem, men elles saa har métrofolket streika, toga har streika, posten har streika og saann generelt er det vel lettare aa seie kven som ikkje streikar. Eg streikar ikkje, for eg er snill pike som er uintressert i taaregass og folgjer raad fraa laeraren min.

Streikeshow med litt fyrverkeri-flammar og musikk utanfor posten.

Grunnen til at dei streikar er, dersom dei ikkje har funne paa ein ny ting aa streike for, at styresmaktene vil setje pensjonsalderen opp fraa 60 til 62 aar. Som norsk maa eg le litt av dette. Dei har trass i alt latterleg laag pensjonsalder. Grunnen til at dei vil setje opp pensjonsalderen er at Frankrike, som slit okonomisk, kan spare pengar paa dette. Eg seier kjor paa, men andre er usamde. Nokon har fysisk harde yrker og vil derfor ha tidleg pensjon, eg seier gjev dei AFP. Ungdommane er dessutan redde for at dei ikkje skal komme seg inn paa arbeidsmarknaden foer dei sjolv blir pensjonistar.

Eg trur ikkje eg skal uttale meg for mykje om noko eg eigentleg ikkje heilt forstaar, men eg er samd med den eine laeraren min (brite) i at franskmennene nok er litt for individualistiske, og kanskje ikkje heilt har forstaatt at denne gjelda ikkje kjem til aa forsvinne av seg sjolv.

Dessutan syns eg at dei skulle skaffe seg eit liv og ein annan hobby. Eg skal nemleg til Italia om éi veke, og har ikkje tenkt aa bli stoppa av streik. Gjer det meg til eit individualistisk tenkjande menneske? Peut-être :-)

PS! Eg finn forresten ordet streik hysterisk morosamt paa engelsk. Ordet er ganske enkelt strike, det er saa og seie det same. Men det hoyres ut som ein norvergisme. Eit slikt ord som ein som trur han kan engelsk, vil bruke. You now, I went to the post office and the people was striking and then I went home. I gikk opp the trap in my house to sitt in the stue and look at the fjernsyn.

Foele at eg mobber Torbjorn Jagland. Thank you for the oppmerksomhet :-)

Eg har ingenting aa ha paa meg

2010-10-12T12:30:00.003+02:00

Vi har alle...Dei fleste av oss har sagt det med sutrite stemme paa eit eller anna tidspunkt: "Aah, eg har ingenting aa ha paa meg." Eg vil seie det no hogt og tydeleg: "AAH, EG HAR INGENTING AA HA PAA MEG!"

Dette handler ikkje om at eg har ingen klede. Eg har derimot nok klede, det gaar ikkje paa det. Eg har rekna paa det, og funne ut at eg har 6 bukser til ulik bruk som eg kan bruke. Eg taerar no sterkt paa dei siste to. Eg har fleire toppar enn eg har klart aa bruke, det er saa, men eg kan jo ikkje gaa rundt ifort berre ei lita T-skjorte. Det storste problemet er likevel underklede. Dei har blitt utaert fleire gonger, og naa er snart sokkeposen (trur du eg har skuffa? Nei, det er skuffande faa skuffer her (tok du han?)) min byrjar aa bli skremmande tom.

"Vask meg ver saa snill," seier kleda i kledekorga.

Kvifor har eg denne mangelen paa klede. Kan eg ikkje berre vaske klede. Jodaa, normalt er det altsaa eit problem. Det er fakta at ein ikkje veit kor godt ein har det, foer ein ikkje har det lenger. Vi har nemleg ikkje vaskemaskin lenger. Vi er kring 70 personar i denne bygning, og har den svaert nette summen av ein (1) einaste einsam, einsleg vaskemaskin. Denne vaskemaskinen har no teke kvelden, og har endaa ikkje oppdaga morgonen, for aa seie det slik. Naar eg no stikk hovudet haapefult inn paa vaskerommet staar det berre eit gapande hôl der vaskemaskinen skulle ha staatt. Det er no den 3. veka vi ikkje har ein velfungerande vaskemaskin, og eg har folgjeleg vore noydd for aa utfore litt manuell, motvillig, mislikande, miserabel handvasking. All respekt til bestemodre som vaska for hand. Ja, eg liker det ikkje.

Eg har berre ei einaste lita boenn aa komme med:
"SJAA TIL HELSIKKEN AA FAA TILBAKE VASKEMASKINEN VAAR, ELLER SKAFF OSS EIN NY. DET KAN IKKJE VERE SAA FORBANNA VANSKELEG!"

Til barnebarna

2010-10-03T20:10:00.002+02:00

Det aaret eg var 21, ja det var i 2010/2011. Ja daa budde eg eitt aar i Frankrike, i Lyon. Ja, var ikkje bestemor toff. I denne perioden reiste eg sjolvsagt litt rundt paa kontintentet. Min forste tur var til ein liten by som heitte Le Puy en Velay. Det maa ha vore i byrjinga av oktober. Ja daa, det var 2. oktober at eg, 3 kanadiarar og 1 amerikanar sette oss paa toget tidleg ein laurdagsmorgon for aa ta reise til denne byen. Vi skulle paa dagstur.

De kan tru at det var ein fin togtur. Det var nydeleg vêr, sol fraa klar himmel, og eg saag kyr og landbruksjord for forste gong etter 2 maanadar i Frankrike. Ja, de veit det har litt aa seie for bestemor aa faa sjaa litt natur. Eg er jo fraa gard, veit de.

Ja, vi kom altsaa til denne vesle byen tidleg paa formiddagen, og vi gjekk for aa sjaa byen. Det var ein koseleg by, og den kanadiske jenta, dei andre var gutar, og eg blei fort samde i at vi hellar ville budd der enn i Lyon. Vi saag fleire kyrkjer, éi av dei var endaa til plassert oppe paa eit lite fjell, det var vel meir eit kloster. Ja dei fekk det til desse katolikkane. Eg veit ikkje heilt kva dei skulle med saa mange kykjer i den vesle byen, men det har vel éi historiske forklaring. Noko med nonner og munkar kanskje. Nok om det.

Vi vandra no rundt i byen, og ut paa kvelden gjekk vi no for aa faa oss litt middag. Vi skulle ta toget tilbake klokka ti over 8, og gjekk derfor i 6-tida, svaert svoltne, paa jakt etter mat. Det var ei utfordring for der i Frankrike et dei middag seinare enn her, ja dei gjorde i alle fall det den gongen, men etter litt leiting fann vi ein plass. Vi aat fort slik at vi skulle rekke toget. Dei to kanadiske gutane maatte berre sluke dessertane sine, hugser eg.

Vi kom til stasjonen litt for 8. Statsjonsbygningen saag noko forlatt ut. Ja den saag beint fram stengt ut. Like ved sida av laag det eit hotell, og vi spokte med at vi fekk ligge der viss det var togstreik (franskmennene streika mykje paa den tida). Lite visste vi at det skulle gaa troll i ord.

Vi gjekk altsaa inn paa togstasjonen (som alstaa ikkje var stengt), og gjekk for aa validere billettane. Det var daa vi oppdaga at maskinen stempla 19.58, og at klokkeslettet paa billetten sa 8.08. Det blei òg oppdaga at billettreisa var datert til dagen etterpaa. Det var forste tog neste morgon, og det gjekk ikkje fleire tog denne kvelden. Vi hadde altsaa rota veldig daa vi bestilte billettar.

Vi rekna seinare ut at daa vi trykte paa billettmaskinen at vi ville reise tilbake kl. 20.00 saa gav nok maskinen oss det forste moglege reisetidspunktet etter det, fordi det ikkje gjekk nokon tog saa seint. Ja, ungar, det er viktig aa lese noye paa viktige dokument. Vi sov paa hotellet den natta, og var samde om at det var ei god historie aa fortelje barnebarna.

Helsing fraa bestemor ;-)

Rapport fraa froken Spangelant/Strangeland

2010-09-29T21:28:00.025+02:00

Her folgjer ei lita (av nokon) etterlengta oppdatering. Bilete (som var tiltak aa laste opp) denne gongen(-:

Reklamestunt ein sundag :-)

Kunstmarknad. Dette bilete var heilt etter min smak. Er berre aa byrje aa spekulere ut korleis eg skal bli rik, for ikkje aa snakke om korleis eg skal faa meir bagasjeplass paa flyet.

Smaarom :-)

Det er faktisk fotografi inne i dei maala bilete. Ein maa jo berre elske marknadar :-)

Ja, takk.

Muslingar. La meg paa diplomatisk vis legge til at eg har smakt betre mat ;-)

Mr. Bean var muligens paa besok i Lyon, men eg tvilar paa det. Vi hadde nok merka noko viss han var det. Eg kan forovrig legge til at eg har sett bilen seinare òg.

Besok med salat, baguette og fantastisk god ost. Naar det gjeld salat i gryte, har eg berre ein ting aa seie: Man tager det man haver ;-)

Var ein dag det regna baade katter og hundar, og eg blei rimeleg gjennomblaut to gonger.

Viss du er vestlending eller plaga med mykje regn kan eg berre seie at det kan jo vere kjekt aa hoyre at folk har daarleg vêr andre stader òg. Eg burde vel ikkje legge til at det her skjer svaert sjeldan, men eg gjer det likevel ;-)

You can stay under my umberella. Eg kjopte den forre veke, og bli nesten glad naar det regnar, for daa kan eg bruke den fine paraplyen min (godt eg skal tilbake til ville vestlandet igjen (lett som det ikkje funkar paa forblaaste Jaeren..;-))

Made in France. Jepp, folk fyller aaret her òg :-)

Har faatt sporsmaal om eg lagar mat med flotte franske raavarer. Vel, eg har no oppdaga hurtigmat, og av og til blir ein jo freista. Elles maa eg seie at eg elskar matmarknadane her. Det er utrulege mykje bra gronnsaker og frukt her. Eg har nesten blitt vegetarianar fordi eg ikkje er like imponert over kjotet, men saa er vel ikkje supermarknaden plassen aa gaa for aa finne kvalitet. Eg koser meg med gronnsaker, men saknar framleis melketanken og enkelt Jarlsberg (blir liksom litt feil med Camambert paa knekkebrod:-)

Det blir ikkje saa mykje hurtigmat med ein frysar som denne. Istida er komen til Frankrike, for aa seie det slik. Er noko i kjoleskapet mitt som er oydelagt. Det var oydelagt daa eg kom saa dei skal ikkje ta pengar for det, men det hadde jo vore kjekt om det var fiksa daa eg kom sidan dei sikkert tok pengar fraa den tidlegare leigebuaren. Kva kan eg seie: Det er Frankrike...

Eg har oppdaga at folk berre treng aa stappe paa meg 10 cent, og saa er eg i gang med aa fortelje om geografi, dialektar og noregshistorie. Still eit sporsmaal om Noreg, og eg gjev deg noregshistoria, for aa seie det slik. Eg var i ein bokhandel som sel boker paa fleire spraak. Eg maatte sjolvsagt sjaa om dei hadde noko paa norsk. Blei ganske forferda daa eg forst berre fann svenske boker (!). Eg fann litt ordlister og slike ting, men òg denne brosjyren med bilete av forskjellige ting med norsk og fransk tittel, og norsk uttale sett fraa eit fransk perspektiv. Det er sikkert meint som noko for franske turistar som skal til Noreg. Det er noko nyttig der som diverse mat, men samstundes saa er vel ikkje svale, sekkepipe, boremasking og valnott (berre for aa gi nokre eksempel) det forste du faar bruk for som turist i Noreg. Men kva veit vel eg som er innfodt? ;-)

Eg fekk i dag "Det beste stykket Norge" i posten. Det var ei kvikklunsjplate, og to brev fraa Noreg. Tusen takk. Eg lover svar til begge to, og kan vel opplyse at sjokoladen ikkje kjem til aa mygle. Viss eg skal vere heilt aerleg saa er den allereie i ferd med aa bli historie, for ikkje aa seie noregshistorie i Frankrike...

Naar det gjeld overskrifta, er det meg ei glede aa opplyse at det ikkje berre er eg som har spraakproblemar. Alle brev som kjem fraa huseigaren min er adressert til mademoiselle Julia Spangelant. Det er nok ein moglegheit her for at stavinga av namnet blei gjort litt daarleg av meg, men dei burde ha teke eit hint daa eg skreiv Julia Stangeland OERTEN gonger daa eg signerte kontrakta. Paa den andre sida saa er eg vel ikkje forplikta til aa betale noko, det er vel ikkje til meg, eller? Her har du svaret paa utlendingsparanoiaen til franskmenn ;-)

Tilnamnet Strangeland er det to professorar (engelsk og amerikansk) som har gitt meg. Opprop er ikkje berre enkelt (er endaa verre med kinesarane). Det er jo kjekt aa kunne bidra til litt underhaldning i klasserommet, sprite opp stemninga litt :-) Det er jo dessutan ei trost at det ikkje er berre eg som slit med uttalen. Foler meg nesten litt eksotisk ;-) Franskmennene/-damene paa internasjonalt kontor ber meg somregel om aa skrive namnet mitt dersom dei treng namnet mitt for aa kunne svare paa sporsmaal;-)

Heftig blunking

2010-09-14T22:25:00.005+02:00

Det er ikkje det at eg har nokon saerleg heimlengsel i dag, men eg kom til aa hoyre om denne sangen i eit kaaseri paa NRK sine nettsider. Etterpaa sokte eg opp sangen paa youtube, og det blei vel ganske enkelt gjort for aa undersoke om eg fekk taarer i augene daa eg lytta til den. Det gjorde eg ikkje, men eg trur nok at den kan framkalle litt heftig blunking viss eg skulle komme til aa hoyre den paa ein dag der heimlengselen er stor. Viss du er i utlandet, er kanskje denne sangen noko for deg :'(

http://www.youtube.com/watch?v=pDvsYqBSM1w

Eit lite stykke Noreg

2010-09-11T17:11:00.004+02:00

Eg kan vel starte med aa skrive at eg har venta veldig lenge paa eit brev vidaredistribuert fraa laanekassen. Det skulle underteiknast av underteiknande for at eg skulle kunne faa studielaan. I dag kom det i posten og blei straks underteikna og sendt. Snart blir eg altsaa ei rimeleg velstaaande (det ordet krev litt merksemd) ung dame.

Det som det derimot var endaa hyggelegare aa finne i postkassen var to brev og éi pakke fraa henholdsvis Kristin med villhabitarar (folk som bur i villa) og Karen. Det var fantastisk aa lese om eit lite stykke Noreg, og ikkje minst aa faa eit lite stykke Noreg i postkassen. Eg oppfordrar med dette til fleire brev, og lover at alle skal faa svar.

Repeterar med dette adressa mi:
Julia Stangeland
Studéa Saxe Gambetta
43 Rue de la Thibaudière
69007 LYON
FRANCE

Eg maa vel ogsaa legge til at Jarlsbergen dessverre ikkje vil bli verken opna eller eten. Den var i stor grad smelta paa den mindre gode maaten, men det er saa definitivt tanken som tel.

Kino, dagbok og detektiv

2010-08-31T17:49:00.005+02:00

Eg har vore paa kino i dag, og sitt Toy Story 3 paa fransk. Fole maeg ganske "goe" :-)

Eg har kjopt "La femme dans le frigo"/"Kvinnen i kjoleskapet" av Gunnar Staalesen. Det er kanskje litt taapeleg aa lese ei bok som eg har lese for, men det er for mine franskkunnskapar. I tillegg har eg kjopt ei bok eg skal bruke som dagbok (noko nytt eg skal byrje med) og den store grone boka skal eg bruke som brevbok :-)

Rapport fraa mademoiselle Stangeland

2010-08-29T20:23:00.000+02:00

Eg fekk denne meldinga av ei venninne (Ragnhild Wold), og fann ut at sporsmaal og svar kunne vere eit greitt blogginnlegg.

“halla!
koss går det?! koss er franskrike? koss er franskmennå? blitt kjend med mange? nogen så er i nærheten av å kunna målas opp mot gjengen her heima? koss går det med fransken? hørre rykte om leilighet, e den bra (i forhold t bergen f.eks)?
tusen takk for strikket som plutselig låg i postkassen!
he du ei adressa å oppdriva?
Oslo er meget bra på tross av at eg forhåndsdømme dei fleste pga dialekta.. hehe
kjenne du nogen norske der? lengte du heim? e d hard med så mykje nytt? kultursjokk?
ikkje føl deg plikta t å svara på alle spm mine.. hehe
eg he nettopp fått meg internett i leiligheten, så tenkte meg inn å sjekka bloggen din, får kanskje litt svar der au ;) kos deg i lyon!
glad i deg, klem!”

Ja, Ragnhild, du er ikkje nyfiken, berre liker aa folgje med, har eg rett?

Vel, det gaar bra. Frankrike er bra. “Fina vêret og flate vegen.” Bokstaveleg talt. Eg treng knapt nok to hender for aa telje gongene (ikkje dagane) det har regna her. Der var vel vêrkvoten oppbrukt saa eg faar vel gaa over til neste sporsmaal.

Eg har ikkje mott saa utruleg mange franskmenn sidan eg har gaatt paa spraakskule med folk fraa andre nasjonalitetar enn Frankrike. Dei eg har mott, er folk paa butikken og i utleigebransjen ++. Dei i utleigebransjen er ein tragisk rase. Eg har ikkje kunna leige leilegheit i den opne marknaden her fordi foreldra mine arbeidar i Noreg, og derfor ikkje faar stille som kausjonistar. Snakk om å bli forehandsdomt og skuldig utan at det er bevist. Men for all del, eg har mott mange hyggelege og.

Eg har blitt kjent med ganske mange, ja. Paa spraakskulen var der ganske mange nasjonalitetar. Blei godt kjent med ei kanadisk, ei tysk, ei ukrainsk og ei sorkoreansk jente. Elles hadde vi italienarar og britar i klassen vaar. Det skal godt gjerast aa komma opp mot den gode gjengen fraa 1aac, men (haaper du tilgjev meg Ragnhild) eg har faat vener andre stader og ;-) I morgon (maandag) byrjar universitetslivet og daa blir det forhaapentlegvis endaa fleire vener.

Fransken er ei utfordring, absolutt. Men eg vaagar paastaa at den har blitt betre sjolv om det ikkje akkurat tek heilt av endaa. Problemet med fransk er at det nesten finst fleire unntak enn reglar ;-) Planen er aa finne eit bibliotek med til domes Roald Dahl og tilsvarande boker paa fransk, og lese mykje. Dessutan faa seg nokon franske vener  Heldigvis er 1. halvaaret paa engelsk.

Rykta om leilegheit er heldigvis sanne. Eg har faatt ein hybel gjennom noko som eg gaar ut i fraa er noko som tilsvarar studentsamskipnaden heime. Hybelen er noko midt i mellom Bergen (paa botn) og Volda (paa topp). Det er ikkje like gamalt og stygt som i Bergen, men tenkesettet er like taapeleg. Eg var her og saag, og daa stod der tallerkar og liknande her, og eg blei lovt at eg kunne faa laane gryter mot depositum. Eg kan ikkje betale med sjekk, noko som framleis er populaert her (steinalderen nest), og maatte derfor betale hybelen gjennom banken og saa vidare. Naar eg kom for aa flytte inn var det ingen ting kjokkenutstyr her, og eg kunne faa leige som foer viss eg betalte, men med sjekk. Hadde jo ikkje skada aa nemne det daa eg betalte resten sidan eg ikkje kan betale med sjekk. Dessutan er der berre éi einaste skuffe her (rimeleg standard). Paa kjokkenet er der ingen skuffer. Slike ting gjer meg litt skuffa. Ikkje minst er det irriterande at vi maa betale med myntar i vaskeriet, og ikkje meg vaskekort slik som eg har gjort foer. Framskrittet har ikkje naad heilt fram. Men paa den andre sida trur eg det vil bli veldig bra her, og det tek meg berre eit kvarter aa gaa til skulen, butikken er like i naerleiken og det same er metroen.

Naar det gjeld aa forehandsdomme pga dialekten kjenner eg meg igjen. Ikkje berre austlendingar, men og britiske personar har eg problem med. Eg snakkar sjolvsagt om desse londonbritiske, og spesielt jentene faar meg til å assosiere med jenter som aldri maa gjere noko sjolv og som er kjempeutskjemte. Men det er vel godt aa faa bukt meg eigne fordommar. Utfordre seg sjolv litt.

Eg har mott ein norsk paa skulen. Var veldig merkeleg aa snakke fransk med ein nordmann. Men vi snakka litt norsk og.

Eg trur spraaket er noko av det eg saknar mest. Spesielt dei forste vekene folte eg meg litt fanga av spraakbarieren. Det kunne verkeleg vore noko og sendt alle FrP-folk til eit land der dei ikkje snakka norsk eller engelsk. Dei som seier at alle innvandrarar kjem til Noreg fordi det er saa lett, og fordi det er saa enkelt. Jodaa, klart det er enkelt aa forlate sitt eige heimland der du kjenner kulturen og fullt av folk. Klart det er lett aa komme til eit nytt land der alt er nytt, og du konstant blir teken for aa vere dum fordi du ikkje kan uttrykke deg. Det er frustrerande aa vite at dette er meg, men det vil ingen faa vite fordi eg kan ikkje uttrykke det. Utanom det saa saknar eg Jarlsberg og det aa kunne gaa ut utan aa vere i det offentlege rom. Hadde den same kjensla i Bergen. Ein kan ikkje gaa ut i fint vêr utan aa treffe andre. Ein har ingen veranda. Der er eg vel litt utskjemt med god plass heime til meg sjolv. Utanom det er det nok ein fordel at eg har studert vekke, og paa den maaten saknar eg ikkje familie og vener saa mykje. Det er ein stor fysisk forskjell mellom Lyon og til domes Volda, men den psykiske forskjellen er ikkje saa stor.

Kultursjokk er det vel ikkje snakk om, men det er stadig ulikskaper. Eg fann ein plass med Wasa-knekkebrod og kjopte veldig mange. Det er ganske enkelt fordi brodet her er veldig lyst og blir daarleg paa kort tid. Dessutan er det mykje sote kjeks og liknande. Eg gaar nesten og ser meg i spegelen etter aa ha ete ein kjeks fordi eg trur eg er blitt sotare sidan sist ;-) Mjolka er forresten og heilt annleis. Jordbruket her er daarlegare. Dei tommar for eksempel mjølk med antibiotika i tanken, og mjolka blir derfor sterilisert og ikkje berre pasturisert.

Dette verker kanskje litt negativt, men det er veldig kjekt her og eg koser meg. I morgon blir det spanande dag paa skulen.

Takk til deg som gadd å lese alt dette 

Glad i deg og Ragnhild.

Beklagar bokstavane, men harddisken min tok kvelden, og blei erstatta med fransk Windows og bokstavane er heilt tullete. A er q og oe er m.

Adressa mi er forresten:
Julia Stangeland
43 rue de la Thibaudière
69007 Lyon
FRANCE

Alle som vil ha postkort i posten kan skrive inn adressa si, så skal eg sjå kva eg kan få til. Eg lova å legge ut bilete i dag, men kameraet mitt har teke kvelden (det er meir sjukt enn friskt), men satsar paa at det berre treng nye batteri

À bientôt 

Un homme qui je détéste/Ein mann som eg mislikar

2010-08-12T14:43:00.002+02:00

Vi skulle skrive ein historie om ein mann som vi ikkje likte. Dette blei min fiktive historie:
(norsk versjon lenger nede (hadde vore digg viss det alltid var norske versjonar i Frankrike;-))

L'homme que je vais rencontrer que se n'appelle pas Nelson Mandela ou Jonas Gahr Støre. Il s'appelle Jaques. Je ne l'aime pas encore. Il n'est pas vieux, mais il est comme une homme vieux. Il ne fait pas la cuisine et il ne lave jamais par terre. Il reste seulment au café avec une bièrre. Je n'ai pas de vie privée ou de temps pour mes amies.

Jaques va en ville avec ses amie et aves d'autres femmes. Il n'écominse pas. Il boit et boit de la bièrre. Il n'a pas d'argent pour sa famile. Nous ne mangons jamais de la viande. Nous mangons toujours du hareng avec les pommes de terre.

Je suis toujours à la maison avec nos, nos, enfants. Je suis seule bien sûr. Je ne comprends pas parce que j'ai un mari. Il n'est jamais ici. Jaques aime sa femme de ménage, mais il n'aime pas sa femme. J'arrête!

Mannen som eg skal fortelje om heiter ikkje Nelson Mandela eller Jonas Gahr Støre. Han heiter Jaques. Eg elskar han ikkje lenger. Han er ikkje gammal, men han er som ein gamal mann. Han lagar ikkje mat, og vaskar aldri golvet. Han er berre på kafé og drikk øl. Eg har ikkje privatliv eller tid til mine vener.

Jaques er på byen med sine vener, og andre kvinner. Han sparar ikkje. Han drikk, og drikk øl. Han har ikkje pengar til familien sin. Vi et aldri kjøtt. Vi et alltid sil og poteter.

Eg er alltid heime med våre, våre, ungar. Eg er åleine, sjølvsagt. Eg forstår ikkje kvifor eg har ein ektemann. Han er jo aldri her. Jaques elskar sin hushjelp, men han elskar ikkje kona si. Eg sluttar!

Søknad om fast medlemsskap i HÆ!-klubben

2010-08-12T14:31:00.002+02:00

Hei, mitt namn er Julia Stangeland. Eg er komande student i Frankrike, og akkurat no held eg på med eit aldri så lite språkkurs i den vakre byen Lyon. Det meste av tida går med til å prøve å bli så fransk som mogleg. Så eg kjøper meg baguette som stikk svært så synleg opp av ryggsekken min. Eg tek metroen til skulen, og eg seier bonjour til dei eg møter i trappa. Dessutan snakkar eg fransk til dei som ekspederar meg i butikkar, og eg prøver så godt eg kan å snakke fransk med læraren min.

Likevel søker eg med dette medlemsskap i HÆ!-klubben,
for du, din franskmann, svarar meg på fransk, og du trur eg er god.
Du seier kor mykje det kostar, og eg står der å glor.
Eg tenker HÆ! HÆ! HÆ! Pardon! og Excusez moi!
Til slutt må du svare på engelsk at eg som står der og glor,
skal betale ganske nøyaktig 2 euro.

Du kan ikkje sende medlemsskapet per post, for eg skal flytte snart. Ver venleg å sende meg medlemskort per e-post slik at eg har noko å vise fram når eg går i butikkar og når folk spør om vegen.

På førehand takk ;-)

Crise de toux, c'est moi

2010-08-02T20:55:00.002+02:00

Norsk!!! JA!!!! Burde eg skrive på engelsk slik at kjempemange forstår meg? Ja. Burde eg skrive på engelsk slik at eg betra språket mitt? Ja. Gidder eg tenke? Absolutt ikkje! Misforstå meg rett. Etter knappe to dagar i Frankrike angrar eg ikkje, men akkurat no var det ekstremt godt å finne alle dei orda eg treng for å oppdatere verda på kva som går føre seg i mitt liv.

Når du står på ein buss i Frankfurt mellom eit fly og flyplassen, er det ikkje fritt for at ein angrar sitt vesle eventyr. La meg seie det slik. Eg var ståande passasjer på ein buss (!) på veg frå flyet (kjempe sært) til flyplassen (ikkje akkurat Stavanger lufthamn, Sola), og tenkte: "At det går an å vere så dum! Reise ut i noko som like gjerne kan vere eit mørkt hòl. DUST!" Eg hadde stått opp 4 (om MORGONEN!), og eg fungerar verkeleg ikkje utan nok søvn, og dessutan er øyret mitt tett (veldig lei av å høyre det når eg tygg) så endringar i lufttrykket gjorde så vondt at eg sat å gråt på flye (dei to mennene på sida av meg sendte medkjennande blikk til den stakkars jenta som sikkert sakna familien sin.

Sorg til side. På mirakuløst vis viste det seg at eg kom rett til den rette gaten, eg kom på rett fly, på rett buss frå flyplassen (ingen buss mellom flyet og flyplassen (FLAUT Lyon;-) og eg kom av på rett stoppestad (mirakelets tid er ikkje forbi). Der møtte eg eit hyggeleg ektepar som tok meg med til sin veldig koselege leiligheit der eg fekk sove (ein drøm gjekk i oppfylling) før middag.

I dag har eg vore på språkskulen. Ganske stress fordi ord ein ikkje forstår blir forklart på fransk, og engelsk er "forbudt" i klasserommet. Teiknspråk derimot... Bratt læringskurve (minst 80 grader), men forhåpentlegvis blir det betre etter kvart.

Det første eg sa på fransk på fransk jord var overraskande nok: Je ne sais pas (eg veit ikkje), men eg forstod spørsmålet som var om det var rett kø til å kjøpe bussbillett (det var det) så alt i alt var eg ganske nøgd.

Til slutt vil eg berre legge til at tittelen tyder: Hosteanfall, det er eg. Eg kjenner meg som eit stort hosteanfall, men no har eg kjøpt hostesaft.

À bientôt, snakkes :-)

Åh! Du er en heltinne!

2010-02-15T20:57:00.003+01:00

Dette er ein slik dag. Ein slik dag der eg mest av alt har lyst til å finne eit stort hål, hoppe ned i det og satse på at det er ein tunnel som vil føre meg til mitt eige liv, men no i ein forbetra versjon. I ein mindre stressa versjon.

Det er kanskje nokon av dykk som har registrert at eg er ein kontrollfrik med sterkt behov for ein organisert kvardag. Eg blir ikkje berre stressa. Eg blir faktisk sur. Etter eit møte i dag la eg ut om min frustrasjon. Frustrasjon over medievitenskapsoppgåve, frustrasjon over innlevering i journalistikk og frustrasjon over at eg ikkje heilt veit kva i alle dagar vi eigentleg skal gjere i internpraksisen. "Du høyres skikkeleg bittar ut", va kommentaren eg fekk på humoristisk vis. (Sidan eg har sjølvironi tok eg det sjølvsagt med eit smil.:-) Eg er kanskje litt bittar over at det er mogleg å legge alt til ein og same tid, men først og fremst er eg berre meg.

Kven er så meg? Vel, akkurat no er eg tydelegvis ei bittar yngre, sneisen og flott dame, men sånn elles så er eg ei snill pike. Eg vil så gjerne at alt skal vere bra. Eg vil så gjerne oppfylle mi plikt, men bli frustrert når oppgåvene veks over hovudet mitt slik at eg veit at eg ikkje kan klare å gjere alt bra. Eg blir dessutan frustrert når eg ikkje veit kva eg skal gjere for å tilfredsstille flink-pike-samvitet mitt.

Kanskje har eg òg fått svaret på eit anna spørsmål: Kvifor strikkar og bakar eg? Jo, eg strikkar og bakar fordi det er ein praktisk ting som er enkel og utføre, men òg fordi den er utruleg konkret. Du vil alltid få ei resultat som eg målbart. Sjå her har eg bakt eit brød, og der er skjerfe eg strikka. Her er svaret på det som du kanskje ikkje har lurt på. Tittelen.

Tittelen er rett og slett ei kort og konsis melding som eg fekk frå Einar i klassen min. Eg fortalte at eg baka brød (funker veldig godt å kna deig når du er frustre(lurer på kor mange gonger eg har skrive frustrert i denne meldinga)), og at eg ville ta med dette til smørelunsj i studentradioen i morgon. Då fekk eg altså til svar: "Åh! Du er en heltinne!" Kan ikkje folk seie det litt oftare (hint, hint). Og viss ingen har fortalt deg det i dag skal eg gjere det: Du er mi heltinne, og du er helten min! :-)

PS! Det er veldig lurt å ta bakepapir i brødformene slik at brødet ikkje blir det i to når du tek det ut.

PS2! Viss du syns at dette blei i overkant negativt så har du vel rett i det, men forhåpentlegvis har det vore litt nyttig òg. Eg tenkte at det kunne vere greitt for deg å sjå at nokon har det verre enn deg. Det får alltid meg i godt humør, men kanskje er det berre eg som har slik ond sans for humor ;-)

Her er årets til no særaste invitasjon (i alle fall frå meg)

2010-01-11T18:30:00.002+01:00

Offisiell invitasjon te la-oss-eda-opp-bakverk-som-Julia-he-lagt-av-eggå-sine-selskap

Nå æ dæ ikkje adle så he fått den uoffisielle invitasjonen te la-oss-eda-opp-bakverk-som-Julia-he-lagt-av-eggå-sine-selskap (ja, æg kopierte den rekkå), men her kjæme jaffal den offisielle historien, og for så vidt òg invitasjonen.

Julia satt ein vakker dag i sin vakre heim i Røystunvegen 3, RB-201 tvers over for ungdomsskulen, i nærleiken av ein av dei laaange bakkane (legg merke til at eg no på subtilt (håper det fine ordet passar) har fletta inn adressa mi), og dreiv med forskjellige ting. Det var laurdag, og ho las, som den gode studenten ho er, litt pensum for å halde seg à jour med skulen(som ligg ganske i nærleiken)s sitt massive overfall av pensumlitteratur (vil helst ikkje ha alle pensumbøkene i hovudet). Men som vi alle veit er ikkje helga berre burde-burde. Ho høyrte derfor kriminalen (Farlige hvetebrødsdager av Aksel, eventuelt Axel, Kielland (elsker det, høyrt det før, men uansett), og såg fram mot 20 spørsmål som sjølvsagt ikkje kom på grunn av sport, Tour de ski + skøyter som ho ikkje høyrte (flaks at det er sport både på radio og fjernsyn...). Etter litt om og men, mest om, kom ho seg omsider til butikken. Ho hadde lova Einar Lie Slangsvold, ansvarleg redaktør i Volda studentradio (Norges koseligste studentradio) at ho skulle lage mat til styremøtet (verdas koseligste styremøter) på onsdag kl. (hugser ikkje) (litt digrisering (av ordet digresjon) der tenkjer du kanskje, men det er det ikkje). Ho skulle lage banankake (som ho skulle fryse), og til det trengte ho 2 egg. Problemet med Rema 1000 (har opplevd dette problemet ein gong før, og då er det sikkert eit fast problem) er at det som oftast berre er 12-ar kartongar igjen når ein kjem om ettermiddagen.

Det vil seie at frøken Stangeland (betre kjend som Julia) no har 10 egg igjen. Sidan steiking og koking av egg ikkje er favorittretten hennar, må ho no bake dei opp.

Så viss DU har lyst på heimelaga kaker (akkurat som mor lagar det (viss mora di er UTRULEG dyktig til å bake), ja då bør du følgje denne oppfordringa og komme til Julia

torsdag (fyrstkomande) kl. 18.00

Viss du no har litt tungt for det så vil eg berre gje deg eit lite tips: IKKJE (burde stått med utheva feitt skrift og større bokstavar) et før du kjem.

Det er dessutan lurt å ta med dei hjernecellene du har (koffert er brukbart bæremiddel) for det er mogleg at det vil bli ein liten kviss.

SU før torsdag kl. 18.00. Viss ingen kan komme, får eg eit STORT problem, og blir veldig tjukk og mett.

Merkar at eg snart har oppfylt gje-meg-styrke-kvota når det gjeld pseyko humor og tragiske vitsar, derfor avsluttar eg kort og godt med:

J.S. :-)

PS! Bær over med eventuelle feil. Eg gadd, godde, giddi (hugser ikkje det siste) lese gjennom meldinga/avhaldninga før eg sende den. Og ja, eg forventar at du gjorde det ;-)

Godt nyttår! :-)

2010-01-10T23:08:00.002+01:00

Det er ein typisk lat sundag. Eg har "låge frampå", og er følgjeleg ikkje trøytt. Eg er derimot i skrivehumør. Eg har allereie skrive eit brev, og vil no skrive litt på bloggen min, noko som eg burde gjort for lenge sidan. Her er først eit bilde av meg frå 2010:

Som de ser, er det ganske likt mitt 2009-uttrykk. Ja, eg tok det sjølv, og det er ikkje akkurat meg på sitt beste. Men det er greitt for dei som endå ikkje har sett meg i 2010 å vite at eg er relativti lik ;-)

Elles vil eg vise fram noko eg strikka før jul som mor monterte medan eg var heime i jula. Her er pakkekalenderen min:

I juleferien laga eg dessutan eit barnesett som skal loddast ut på ein basar arrangert av ein gjeng flotte damer. Det er sjølvsagt Norske Kvinners sanitetsforeining (NKS). Dette barnesettet har eg døypt barnesettet til Knud Arild:-)

Jakke:

Hue:

Sokkar:

Det vart vel meir skryt enn skriving, men betre enn ingen ting :-)

Draumar om pensjonisttilveret

2009-12-10T09:27:00.002+01:00

Tre personar reisar seg samstundes, og småjoggar mot ei opprakt hand. Den eine er ein mannleg pensjonist med kulemage. Den neste, ei kvinne, har pynta seg med med høghalsa genser, og langt kledeleg gullsmykke. Den tredje, òg ei kvinne, har kasta eit sjal over skuldrene som vern mot trekken. Alle har kvar si bunke med eksamensark i handa som dei gestikulerar vilt med. Er det desse studenten har bruk for? Plutseleg blir den dei merksame på karandre. Du kan sjå korleis dei vurderar kvarandre, vurderar avstanden. Kven skal få lov til å gje studenten fleire ark. Til slutt går kvinna med sjalet av med sigaren. Ho får ikkje berre gje studenten fleire ark. Ho får òg fylle vedkomande på do.

Som om dei begge var på besøk i eit fengsel går dei etter kvarandre ut på do. Studenten først og vakten etter. Studenten går med stivt blikk framfor seg. Studenten vil ikkje bli mistenkt for å jukse. Vedkomande lar blikket kvile forsiktig på eit kjent ansikt, men vågar seg ikkje til å forme eit forsiktig "korleis går det" eller "lukke til".

Tilbake på plassen tek studenten eit nytt ark, grublar, øver seg på å skrive med høgre handa sjølv om vedkomande er venstrehendt, teikner stjerner og hjarter, finn inspirasjonen og skriv litt til. Studenten løfter blikket og ser på vaktene. Når arbeidslivet er ferdig, og pensjonisttilveret er i gang skal denne òg sitje slik pg sjå studentar streve seg gjennom dårleg formulerte oppgåver, og oppgåver som vedkomande har lese for lite til. Inntil vidare grublar ho berre litt på neste eksamen, sukker litt, men slepp ikkje tanken. Ho skal sitte med eit falkeblikk, og nyte synet. Ho skal fryde seg over studentar som riv seg i håret, og ristar på slitne hender. Men så bøyer ho seg over papiret igjen, med eitt er ho redd for at ho skal sitte som vakt og angre på at ho ikkje la ned ein større innsats i ekmsamenane sine.

LYKKE TIL PÅ EKSAMEN FOLKENS! :-)

Digitalt tilbakeståande?

2009-11-29T19:18:00.006+01:00

Eg har funne det naudsynt å stille spørsmål ved min digitale kompetanse/ukompetanse. Eg skal ikkje nekte for at eg framleis kan bli relativt farleg i kontakt med teknisk utstyr som ikkje fungerar, og eg står på at eg aldri skal skaffe meg skytevåpen. Likevel har eg klart noko som eg ikkje trudde var mogleg. Eg har lært meg å bruke det mest grunnleggande (og litt av det vidarekomande (glidande overgangar)) radioutstyret.

Fredag den 27. november 2009 hadde eg munnleg eksamen i radiospesialisering. Radioeksamenen gjaldt det tekniske utstyret. Det var altså vesentleg å vite korleis dette opplegget fungerte. Eg hadde aldri trudd at eg kunne klare å bruke miksebordet, men eg klarte det. Eg svarte på følgande spørsmål:

"Forklar miksebordet." LETT ;-) Eg trur både eg og læraren min vart positivt overraska :-)

Spør meg om kjelder, pfl, tbcue og gain så skal eg svare :-D

Det store panelet mellom dei to skjermane er det eg måtte forklare. Eg ruler ;-)

Eg vil bli tatt av vinden

2009-11-29T19:02:00.003+01:00

I dag då eg omsider såg dagens lys, var det snø ute. Det var litt overraskande for eg hadde ikkje venta det etter ei veke med regn. Likevel var det sjølvsagt ei positiv overrsaking. Så lenge eg ikkje køyrer bil, er snø relativt OK :-)

Du har gjetta rett. Dette innlegget skal ganske enkelt handle om vêret. For å forklare situasjonen min må eg ta litt geografisk opplysning. Volda ligg ved fjorden mellom bakkar og berg. Volda ligg på sunnmøre i vestlandsnoreg. Det er ikkje så mykje meir å seie der eigentleg. Tilbake til vêret.

Det er som på vestlandet elles rimeleg skiftande vêr her i Volda, og relativt mykje regn i alle fall for sarte austlandssjeler. Likevel er det ein ting som eg syns er relativt sjeldan her, og det er VIND. Det regner berre rett ned. Det er så og seie aldri regn mot ruta. Det er sjeldan du kan høyre at vi har eit vêr i det heile, og det er ganske skuffande.

Eg nemnte for nokon at eg sakna vinden, og det kunne dei (austlendingar) sjølvsagt ikkje forstå. Eg sa at eg sakna å merke at eg levte. Dei lurte på om eg verkeleg sakna å fryse i hel. Eg klarte ikkje å forklare skikkeleg kva som manglar når det ikkje er vind.

Berre for å ha sagt det: Vind er ikkje festleg i alle samanhengar. Det tek ikkje av å sykle i motvind, og av og til er det sjølvsagt plagsamt når håret står til alle kantar. Likevel er det noko i det at eg merkar at eg lever. Går ein ute ein blåse-bort-dag får ein verkeleg blåst systemet reint. Dessutan er det mykje betre å legge seg godt under dyna når ein merkar at det er vêr utanfor. Eg seier som Pippi: Tenk om vi inte hadde nåt veder als (ikkje sjå på "svensken" min).

Eg gler med til 5. desmber. Då skal eg heim til flate og forblåste Jæren, og eg håper verkeleg at det er skikkeleg vêr slik at eg kan bli tatt av vinden...

Mangfald 2

2009-11-06T11:26:00.001+01:00

Då har eg mobilisert så pass mykje energi at eg har fått sendt ut det andre kåseriet som eg laga, og las inn, for vekaradioen. Dette er litt halvløye for eg har gjort eit halvveis forsøk på å gjere det om til dialekt for å illustrere litt korleis det var på vekaradioen, i munnleg form. Vel, viss du syns det vert litt mislukka så må du berre skulde deg sjølv som ikkje høyrte på vekaradio. Høyr på studentradioen kvar tysdag klokka 19.30: studentradioen.no :-)

"Jeg vil med dette benytte anledningen til å advare om relativt krass ordbruk i dette kåseriet. Jeg beklager at eventuelle østlendinger kan føle seg støtt av dette kåseriet. Jeg beklager derimot ikke at jeg støter dem.

USA æ blant mange rekna som det mektigaste landet i verdå, men dæ æ vel tvilsamt om dæ æ dæ landet mæ dei skarpaste innbyggarane. Ei venninna av meg møtte ein gong nogen tyskara. Tyskarane fortalte om eit spørsmål som dei hadde fått frå nogen amerikanarar. Amerikanarane hadde spurt korleis det gjekk med den der muren. – Berlinmuren? spurte tyskarane noge tvilabde. – Ja den ja, svarte amerikanarane. – Den me reiv med i 1989? Dette seier vel alt om amerikanarane sitt kunnskapsnivå når det gjelde ting som foregår udenfor dei velkjende 50 statane. Keffor sgo nå dette såra austlendinga? tenke du kanskje. Jo, me kjæm til dæ nå: Sånn æg ser dæ er austlendingane amerikanarane i Norge.
La mæg presisera at mæ austlendinga meine æg fyst og fremst folk frå dei sentrale strøgå der austpå, eller dei som he toge alvorlige skade av å ha oppholdt seg desse plassane. Enn typiske austlending æ enn sjølsentrerte type som kan minimalt om dei geografiske forhåldå udenfor Oslo sine grense. Personen er ligavel øvebeviste om at han er mykje smartare enn adle vestlendingar og nordlendingar - te saman. Austlendingen veit ikkje om Bergen ligg nord eller sør for Stavanger, men æ øvebeviste om at det æ smartast at austlendingane styre begge byane, og områda rundt. Han, eller ho, er sikker på at vestlendingane aldri ville klart seg uden støtte frå dei o så smarte austlendingane, dei æ stadigt øverraska øve at nordlendingane klare å knyda skonå sine sjøl.
Og så he me sjølsagt språge. Den kjekkaste fraså til austlending viss han snakke mæ enn ikkje-austlending æ: ”Jeg forstår ikke hva du sier?” Dei fleste gongene lade austlendinga som om dei ikkje forstår kva me seie. Dei æ jo sjølvsagt så kule at dei ikkje forstår andre folk. Dei æ dei høgkulturelle i landet, og dei som adle andre sga forstå. Ligavel påstår dei altså at dei bør styre Norge. Dei bør ha ansvare for lande. Det æ sjølsagt ein betryggande tanke å bli styrt av nogen som konsekvent går inn for å misforstå dei som dei skal styre.
Æg kan vel med dette konkludera mæ at austlendingane trur at dei er dei skarpaste knivane i skuffa sjøl om dei ikkje forstår kæ dei andre knivane drive mæ. Æg vil vel hellar sei at dæ æ adle oss andre som he peiling. Me som vett at melkå ikkje he sitt opphav i enn pappkartong. Me som vett at gulerøde ikkje vekse på tre. Me som vett at fisken ikkje ser ut som filé, og ikkje minst at den faktisk kjæme frå sjøen. Spørsmålet æ ikkje om me æ smartare si me har kunnskapar om vestlendinga, nordlendinga og sørlendinga, så vel som austlendinga. Spørsmålet er om austlandskunnskap er kunnskap verdt å ha, eller om denne kunnskapen æ liga nyttige som å veda at nybakt brød kan vere sprøtt, men at knekkebrød æ ennå sprøare.

Viss du nå ikke har forstått et ord av det jeg har skrevet, så er kanskje det like greit."

Mangfald

2009-10-29T13:13:00.002+01:00

Dette er det første kåseriet som eg skreiv, og leste opp i vekaradioen. Det neste vil bli sendt på voldastudentradio.no på fredag mellom kl. 16 og 17. Det vil bli lagt ut her over helga. Wow, dette blei veldig proft og profesjonelt som om eg er ein av lærarane på skulen her. Ho bloggar førelesingsnotatene sine. Ho om det. Her er det altså. Ein del av mangfaldet (mangfald er temaet).

”Kan æg hjelpa dæg mæ noge?” Det var ein liten unge som spurte meg. Ungen var sikkert akkurat konfirmert og stod no framfor meg med ei veslevaksen mine klar til å yte meg den sørvisen eg trengte. Eg hadde akkurat gått inn i verdas verste butikk, i alle fall etter min målestokk. Eg følte det som om eg var naken med ei stor tatovering der det stod: ”Digitalt tilbakeståande. Ho godtar alt du seier.” Eg skulle kjøpe meg ein datamaskin. Desse butikkane var og er det verste eg veit. Det blei ikkje hakke betre av at det var ein liten unge som skulle selje meg vedunderet. Eg hadde mest lyst til å spørje han kva han hugsa frå OL på Lillehammer i 1994, men sidan det ikkje er stort eg heller hugsa let eg det vere.
Eg la i staden fram ærendet mitt. Eg skulle ha ein datamaskin. Den skulle brukast til skulearbeid, og eg ville ha eit godt minne. Ungen trengte om lag 10 sekund på å finne fram den maskinen som sikkert var så god at han omtrent var skapt til meg og mitt formål. Han gjekk i gang med å spørje meg om eg trengte dette eller hint. Eg har registret at microsoft office og virusprogram er nyttig å ha så eg takka ja til dette. Så spurte han meg om eg trengte eit eller anna ord som eg ikkje forstod. Eg nølte. Eg hadde lyst til å spørje om han kunne oversette til gresk, men takka i plassen nei til tilbodet. Eg la med eit tynt smil til at det trudde eg ikkje at eg hadde bruk for. Eg prøvde iherdig å late som eg forstod kva han meinte. Eg tviler på at han trudde meg.
Det at nokon kan noko som du ikkje kan er mangfaldets skuggeside. Slår du opp i ei ordbok vil du finne at mangfald er det same som stor variasjon. Det vil igjen seie stor variasjon i kunnskap, interesser og ferdigheiter. Det store mangfaldet er grunnen til at eg aldri skal skaffe meg skytevåpen. Eg ville skote alt elektroniske utstyr viss det som mykje som prøvde å bli øydelagt. Den store variasjonen i interesser har ansvaret for at syster mi blir sur når Start tapar, og at eg blir dritforbanna når det er fotballkamp på fjernsynet. Har nokon av dykk hatt lyst til å grave eit hol i bakken når gymlæraren entusiastisk annonserte at kuper-testen stod på programmet? Eller er du kanskje ein av dei som elskar og springe, og som på grunn av dine ferdigheiter at du framleis såg utkvilt ut då du kom i mål? Uansett kan me vel vere einige om at mangfald er bra. Det er fint at det finst menneske som fiksar datamaskinen din når den blir øydelagt heilt av seg sjølv, men ikkje spør meg om TBF-en er øydelagt eller om eg har ram og gigabyte på maskinen. Då kan du nemleg komme til å få høyre eit mangfald av sinte ord.

Huset mitt (til venstre)

2009-10-11T14:51:00.002+02:00

1. Studio 2 og 2. Teknikkerrom :-)

2009-10-11T14:48:00.002+02:00

1. Rotsethornet og 2. Utsikt til Folkestad :-)

2009-10-11T14:30:00.001+02:00

Stressa balljente

2009-10-11T13:15:00.004+02:00

Har du sett dei små jentene og gutane som er trufaste ballhentarar under landskampar, og sikkert andre fotballkamper for den saks skuld. Eg skulle på ein måte ynskje at eg var ein av desse ballhentarane. Det er kanskje ikkje den mest meiningsfulle jobben ein kan ha, men den er konkret, enkel og utføre og dessutan så har dei berre éin - 1 - einaste ball å halde styr på.

Eg derimot har kasta alt for mange ballar opp i lufta, og, la meg seie det enkelt, eg er best utan ball. Eg er håplaus på fotballbanen, katastorfal på volleyballbanen og totalt håplaus når det kjem til jonglering (ser i ordliste for å kontrollere stavinga). Ordet står ikkje i ordlista. Undersøker på nettet. Verdsveven fortel meg noko tvitydig at ordet blir stava med ein s: sjonglering. Sjølvsagt. Dette understrekar berre at det ikkje er noko for meg.

Problemet mitt er altså at eg har kasta litt mange ballar opp i lufta, og at eg no har store problem med å ta i mot dei. Kanskje har du sett maskinar som spyr ut tennisballar. Dette er ein øvingsmaskin, og personen som står framfor han har ein racket og trenar. Vedkomande trenar på å treffe flest mogeleg ballar. Eg står framfor ein slik maskin - men eg har ingen racket. Eg har berre byrjande blåmerke og store sår. Har eg nemnt at slike ballar blir ekstra harde når dei har god fart (trekk fram det du lærte på glattkøyringskurset. Ei usikra flaske med vatn i kan ta livet av ein stakkar dersom ein krasjar i 70 km/t).

Så lurer du vel på kva som er så travelt. Jo, det er sudentradioen, både jobbinga med programmet og styreverv. Og så er eg med i fagutvalet (fint namn på elevråd) der eg sist gong sjølvsagt fekk skrive referatet, som om eg ikkje hadde nok å gjere utanom. I tillegg har vi oppgåver å skrive, og for å toppe det heile har vi sjølvsagt pensum å lese. Vi har ikkje éi bok, nei, vi har ørten bøker. Så viss du syns det var lenge sidan sist, så har du heilt rett. Vi hadde lesetrening for radio. Læraren sa at eg las så fort at eg så vidt uttalte orda før dei var forbi. Slik er det med vekene òg. Eg har så vidt kome til mån, før det er -redag.

Å ver så snill, ikkje trøyst meg med at det snart er juleferie, for før juleferien er det tre eksamenar, og den eine eksamenen går ut på at eg skal kunne administrere ein heil del tekniske ting.

Sjå føre deg ei jente bak eit fotballmål klar til å ta i mot ballen som går over mål. Det er ein lett jobb. Det som ikkje er fult så lett er når alle dei 10 utespelarane finn ut at dei skal score samtidig, og, på toppen av det heile, finn alle dei 10 andre spelarane ut at dei skal score sjølvmål. Ingen av dei treff målet, og der stod eg. No ligg eg på bakken. Eg er ei stressa balljente.

SLUTT!

NB! Eg vil berre meddele at noko av det eg gjer er veldig kjekt sjølv om det er travelt. Eg har det mykje kjekkare enn på jussen. Det er òg verd å nemne at noko av det kanskje er ein tanke overdrive ;-)

Livet mitt i punkter

2009-08-25T18:11:00.002+02:00

Har tenkt å prøve ein ny vri. Eg skal her kort og konsist (ikkje heilt kanskje, men ganske så bra) gjere greie for dagen i dag og tidlegare dagar (ikkje heile dagane).

Eg:
- oppdaga at eg kan skilje Massey Ferguson frå andre traktorar. Det er koseleg å sjå og høyre traktorar.
- vil råde alle til å legge fram handkle når dei dusjar (spesielt når handkledet ikkje blir oppbevarte på badet).
- har laga ein hengar i kledeskapet mitt der eg har treningsklede. Eg har gått rundt Rotevatn i dag, og spasering har eg ambisjonar om å halde fram med.
- syns det er festleg at folk frå Volda (i alle fall den eine lærarane min) seier sjøbud (med d-en inkludert). Det høyres litt dumt ut.
- har høyrt ein fantastisk radiodokumentar om Bømlos lille Beirut. Den var hylandes festleg, og eg trur den kan høyrast viss du googler han.
- fann i går ut at det kunne vere greit å ha strikketøyet med på skulen (vi høyrte radiodokumuntaren som varte om lag ein halv time).
- har strikka om lag 60 omgangar på skulen i dag (den eine læraren sa repeterte alt han sa fleire gonger, og dessutan var alt berre info).
- har lese 4 kapittel i journalistboka (éi av journalistbøkene).
- fekk bolle, kanelar i svingane og havreflern i posten i dag. Takk, Karen (les meir på: http://www.aussies-kk.blogspot.com/).
- skal bake saobkaga (surmjølkskake) i morgon etter/mellom pensumlesinga. Kaka skal eg dele med klassen min på torsdag.
- har møtt ho som eg delar kjøkken med. Ho er triveleg.
- har byrja eit nytt og betre liv med å sjå og høyre nyheiter. I går høyrte eg Her og Nå, såg Dagsnytt 18 og Dagsrevyen og tinga abonnement på to aviser. Mitt mål er å blir like god som læraren min i samfunnskunnskap i 3. klasse. Det blir ei utfordring.
- skal skrive ein nyheitsartikkelting innan onsdag neste veke. Tips blir motteke med takk, men ikkje med pengar.
- har velt radio som spesialisering. Eg hadde eigentleg tenkt avis dette året og radio neste år, men bytta fordi det var mange på avis. Lærarsmiskinga er igang, neidå.
- har ei fantastisk båsbytte, éi korg til sokkar, éi til strømpebuksar og éi til nøklar og liknande. Det tyder mykje for meg å ha dette (denne er litt intern, les kommentarane til førre innlegg).
- syns Volda er flott.
- syns eg har blitt kjent med mange flotte folk.
- merkar at vêret er skiftande her som alle andre stader på vestlandet, men det gjer ingenting.
- har meldt meg inn i både studentradioen og studentavisa.
- lurer på kva den kvite flekken i håret til radiolæraren er. Det skal eg finne ut. Bra at eg velde radio.
- byrjer å blir svært usakleg, men på den andre sida vil lærarane at vi skal vere nyfikne.
- håper at du har det bra, for det har nemleg eg :-)

Det skal ikkje vere lett!

2009-08-17T18:18:00.002+02:00

Det har gått lang tid sidan sist, men eg trur ikkje at det har skjedd dei heilt store tinga. For å seie det på ein annan måte: det har ikkje gått glipp av noko stort.

No har det derimot skjedd noko som er litt stort. Eg har altså flytta skrotten min frå Jæren, via Bergen (kjem kanskje til å sakne byen - definitivt IKKJE hybelen) til Volda. Her skal eg studere journalistikk. Er det dette som ikkje skal vere lett, spør du deg kanskje. Ikkje akkurat, sjølv om det blir spanande.

Det som er ei utfordring er flyttinga og alt det praktiske. Har det nokon gong slått det kor mykje som faktisk får plass inne på ein hybel, eller for å seie det på ein annan måte: kor mykje du faktisk må bere inn og ut. Takk og pris for at det er møblert.

Eg fjerna altså rompa mi frå Bergen, og frå ein svært dårleg studentsamskipnad. La meg illustere det på følgjande måte:
Eg kom til Bergen i fjor for å hente nøklane, og flytte inn. Då eg kom stod det kring 50 personar framfor meg i kø (det var kølappsystem så eg veit det). Du skulle kanskje trudd at dei som jobba der ville jobbe raskt og effektivt i ein slik situasjon slik at ein unngjekk at det blei nått og neste morgon før samtlege fekk flytte inn. Feil! Dei som jobba der såg ut som dei dreiv ein gå-sakte-aksjon. Når dei henta ting, ville dei ikkje gått saktare med mindre dei hadde gått baklengs. Dei heldt førelesingar om korleis ein skulle legge på sengetøy - jodå, til kvar enkelt person som spurte, gav nøklar og vaskekort med beskjed om å vakte det som gull (hallo, vi forstod at vi ikkje akkurat skulle kaste han når vi kom ut derifrå) og på toppen av alt lurte dei på om dei skulle ta lunsj.

Då eg først kom til Volda førre måndag fekk eg nøklane sjølv om det var etter stengetid, og på toppen av alt flytta eg ikkje inn i ein svinesti. Du undrar deg kanskje framleis over kvifor det ikkje skal vere lett når eg tydelegvis har fått det betre.

Ting starta då eg skulle reise til Volda førre laurdag. Eg skulle ta flyet, og sidan vi no må sjekke inn sjølv gjekk eg til automaten. Den ville derimot ikkje lese verken strekkode eller referansenummer. Då eg kikka på flybilletten (spurte heldigvis ikkje om hjelp) oppdaga eg at reisedatoen var sundag 16. og ikkje laurdag 15. Eg tok med andre ord ei nått til heime.

Det slutta derimot ikkje der. Då eg dagen etter pliktskuldig skrudde av telefonen på flyet, slo det meg (og det slo meg rimeleg hardt) at eg ikkje lenger hugsa pinkoden. Eg kunne ikkje få telefonen på igjen. Då eg kom til hybelen hadde eg sjølvsagt problem med internett ("sjokk", tekniske ting hatar meg). Etter litt om og men fekk eg telefonert heim (har nemleg visstnok telefon på hybelen, kan vere praktisk). Der fekk eg utlevert både pin og pukkode. Nå skal det ordna seg, tenkte eg. FEIL! Sjølvsagt ville ikkje telefonen ta til fornufta sjølv om eg både gav den puk- og pinkode. Til slutt gav eg opp (hadde på dette tidspunktet fått internett), og gjekk ut i Volda for å skaffe naudsynte hybelting som bosskorg og ein plass til å ha sokkane mine.

Dette kunne dei sjølvsagt ikkje selje i Volda. Eg tok derfor turen ut av sentrum og tilbake til der flyplassen ligg. Der hadde eg nemleg registrert Skeidar. Her fann eg det eg trengte, og her fann eg òg Elkjøp. Der klarte dei sjølvsagt utan problem å opne mobilen min (slapp av eg viste leg.) ved å gjere akkurat det eg akkurat hadde gjort. Det skal ikkje vere lett!

Elles har eg ete middag, laga faddarvekeproviant (pastasalat held seg lenge og gjer at eg ikkje treng å tenke på middagslaging) og er snart ferdig med heile innflyttinga. Men eg har framleis eit problem. Eg har tre esker som eg gjerne vil kvitte meg med. Spørsmålet er (denne formuleringa heng igjen frå jussen) korleis eg skal klare å stappe dei ned i det mikroskopiske holet som er på bossbytta (ja, eg har bretta dei saman). Eg skal bruke kvelden til å klippe dei frå kvarandre. Det skal ikkje vere lett!

Kriminell berre på papiret?

2009-07-07T21:03:00.002+02:00

Har de sakna meg? Ja, det er klart at de har sakna meg. Eg beklagar forsinkinga som heilt klart har vore eit stressmoment i den trygge kvardagen dykkar. Grunnen til forsinkinga kan vel forklarast med dette ordet: sommarferie. Når eg ikkje har jogga (veldig metaforisk) rundt på Tine med moppen i den eine handa, filla i den andre og ein svifferkost i baklomma, har eg sleika (endå meir metaforisk) sol på verandaen, strikka ørten par med sokkar (nei, eg var ikkje kald) ++ og ganske enkelt hatt ferie. Eg har det slik at når eg tek ferie, tek eg ferie frå det meste. Eg er aldri så lat som når eg har ferie (ja, med unntak av jogginga rundt på TMS (Tine Meieriet Sør (diggar forkortinga)) Voll). Mitt arbeid på Tine har klart samanheng med det spørsmålet som er tittelen til den høgst tvilsame historia.

Det heile starta ein mørk og stormfull aften. Det ville ha vore ei klisjéfullt opning til ein mindre stor kriminalroman. For min del starta det med eit uskuldig spørsmål frå mor: "Skal du sende inn grøssar til radioteateret." Det skulle eg ikkje, men eg hadde likevel ein slags historie klar på kort tid (rask tankegang finst ofte i smarte menneske, og nokon gonger i dei mindre smarte (spontanitet er ikkje alltid positivt).

Eg hadde lese BulleTine og var klar over sjukefråveret, og eg skapte raskt ei svært kald og vurderande vaskekjerring (sjølv er eg reinhaldar) som var ein forsterkande faktor til dette sjukefråveret. Ho kjende avsky for mannfolk så vel som kvinnfolk som ikkje fjerna skoa frå golvet i garderoben (mopping tek lengre tid når det er sko i vegen), kontorrotter som ikkje går til lunsj og dermed hindrar vasking og kaffiskvalpandes kvinner og menn som ikkje forstår at kaffikoppar er til for å ha kaffien i og som tydelegvis brukte kaffiflekkar slik som Hans og Grete brukte småstein.

Denne kvinna ville forgifte (ikkje døydeleg, berre litt sjukeleg) alle som plaga henne. Ho hadde bakgrunn i kjemisk arbeid, og skulle blande saman ting som var mykje verre enn forkjølingar, men samstundes mykje mildare enn rein arsenik. Skulle det bli mistanke om noko anna enn heilt naturlege sjukdommar, ville ingen sjå at det var samanheng mellom dei sko-på-golv-plasserande-personane og lunsjnektarane. Til alt overmål skulle kvinna vere ambisiøs og ho skulle vinne sjefposisjonen.

Sjefen skulle ho ikkje spandere gift på. Han skulle ho kalle vekk til falske møter, med dei resultata at ho fekk vaska kontoret hans og mistenkeleggjort hans åtferd. Byrjar sjefen å bli litt "rotlite" ville dei andre spørje seg, og på kort tid ville han forsvinne. Korleis vaskaren skulle overta stillinga er uvisst, men det skulle nok bli ei løysing på det òg. Historia skulle fått namnet "Rottereset" etter kontorfolket, og den ville sjølvsagt blitt god.

Nå vel, eg har for tida ferie, og det er det vel enkelte som er glad for. La meg legge til at det finst positive ting på Tine òg. Sjølv om skoplasseringar er irriterande og lunsjnektarar forstyrrar arbeidet mitt, må eg jo spørje meg sjølv kven som uroar kven. Eg er trass i alt ikkje den einaste som har arbeid å utføre. Dessutan vises det jo at det blir reint når kaffiflekkande forsvinn. Eg lovar at eg berre er småkriminell på papiret/på internett, og at eg absolutt ikkje har moglegheiter til å blande saman noko farlegare enn sjokoladekake (NB! For mykje søtstoffar er skadeleg.). Men de forstår kanskje at eg byrjar å lure på om eg verkeleg berre er kriminell på papiret...

Fortsatt god sommarferie. I'll be back ;-)

Det du ikkje veit.... - spar meg!

2009-06-08T17:59:00.002+02:00

Eg har i den seinare tida teke til å undre meg over kva som gjekk føre seg i hovudet på den/dei som fann opp/oppdaga/tok bruk av ordtaket: "Det du ikkje veit, har du ikkje vondt av".

Det er etter mi meining eit tvers igjennom tåpeleg uttrykk. La meg illustrere dette med eitt opplagt døme. Peder Ås (det er gjerne han som er kriminell og umoralske) er utru mot kona, Kari Ås. Ingen fortel henne det fordi det ho ikkje veit, har ho ikkje vondt av. Nei, det er jo klart. Ho vil ikkje syns det er verre fem år seinare når nokon fortel henne sanninga.

Ja, OK, eg skal prøve å vere litt rettferdig mot uttrykket. Det uttrykket eigentleg prøver å illustrere er kanskje eit slags håp, eller dvelinga rundt ordet "viss".

Viss ingen fortel deg at du er dødssjuk kan du framleis tru og håpe at du kjem til å overleve. Det du ikkje veit har du ikkje vondt av, eller har du det? Eg kjenner eg er inne på farleg territorium, og at eg er i gang med filosofiske (kvalmande smak i munnen) og etiske problemstillingar. Før nokon byrjar å lure på om eg nyleg har opplevd utruskap (litt vanskeleg utan kjærast, men OK) eller er dødssjuk utan at nokon vil fortelje det, skal eg gå til sakas kjerne.

Eg er student. Takk for ingen nye opplysningar, vil nok de hevde. Ja, det er ingen nye opplysningar å hente der. Eg er student. Snart vil eg vere vikar, og etterpå vil eg vere student igjen. Spørsmålet er (dette er slikt som skjer når du går for lenge på jussen. Du byrjer å stille spørsmålet ved alle ting) kvar eg vil vere student. Eg vil i løpet av min periode som ferievikar endre på min noverande stilling. Eg seier ikkje at idet du byrjar som ferievikar så er du ikkje lengar student. Nei, dette er det mogleg å kombinere. Men det er ikkje mogleg å kombinere to typar studiar.

I løpet av sommaren vil eg takka ja til eit nytt studium og på den måten takka nei til vidare forhold med det juridiske fakultet. Spørsmålet er (eg må så avgjort slutte på dette studiet) kva eg kjem til å takke ja til. Eg fekk igår vite at eg har fått studenthybel (med eige bad og felles kjøkken med 1 (éin), ikkje 6 andre, personar)) i Volda, og i dag signerte eg denne kontrakten. Eg fann vidare ut at skulestart/studiestart i Volda ikkje er før den 18. august (noko som er konge). Eg har verkeleg byrja å sjå fram til mitt nye liv i Volda med nesten eige kjøkken (beklagar, nedarva husmorgener) og forhåpentlegvis ein flott ny studentkvardag. Men.

Ja, det er sjølvsagt eit men her. Men eg veit ikkje om det blir tilfellet. Kanskje kjem eg ikkje inn. Då blir eg verande her i Bergen som mastarkandidat med framtidsutiktar som lektor på ein eller anna vidaregåande skule. Eg seier ikkje at det treng å vere ein negativ ting. For all del. Du har mykje større sjansar for å få jobb. Du får sikkert eit rolegare liv, og om ikkje anna så får du fleire flotte stilar som kan underhalde deg om kveldane ;-)

Alt eg ber om er eit svar. Eg skulle gjerne hatt nokon ord med den som tok i bruk "det du ikkje veit osv...". Og den som vågar å komme med at "den som ventar på noko godt, ventar ikkje forgjevesk" bør halde heilt kjeft. Det var no vel og bra det viss eg berre visste kva eg venta på.

Må til slutt legge til nokon festlege ting som Strandbakken (storgruppeleiaren min) sa idag:
"Når du er fødd, er du jo eigentleg på dødsleiet. Du har byrja nedtellinga, for å seie det slik." Herleg nøkternt og halvpessimistisk. Han sa vidare.
"Folk skulle ikkje ha lov til å gifte seg meir enn ein gong. Ja, i alle fall ikkje viss dei har ungar. Det skapar berre rot for oss juristar." Fantastisk. Ja, vi har altså arve- og familierett fram til fredag kl. 13.00. Då er det ferie!!! Det blir sikkert trist ;-D

Pondus er kongen (over det eg gjer når eg ikkje vil gjere skulearbeid) :-D

2009-06-03T14:11:00.005+02:00

Ei lita oppmuntring henta frå aftenbladet.no. Fleire å finne der. Trykk på "alt innhold" i den blå innhaldslista og så "tegneserier". Fanpigadetastisk :-)

Det finst ikkje dårleg vêr, berre dårlege klede... og sko

2009-06-02T13:49:00.003+02:00

Det irriterande ordtaket "du må lide for skjønnheten" eller "du må li for venleiken" er vel kjend mellom gutar så vel som jenter. Det er dette uttrykket eg på mange måtar vil ta for meg i dag.

No fekk vel de ein liten: Å nei, er vi der no. Skal Julia bli ein av mange som plaprar i veg om augebrynnapping, leggvoksing og store floker i håret.

Nei, det skal eg ikkje. Eg skal ta for meg min forfengelighet (går med dette til ei nynorsk ordbok for å finne eit betre ord). Eg er no tilbake med eit forklarande ord til alle dykk (eg veit det er mange) som ikkje forstår bokmål (ja, det er no eit anna, fjernt språk som passar best til dikt). Det eg verkeleg skal snakke om er min forfengelegskap (ja, sjå der vart det mykje klarare).

Når eg no nemnde dette ordet kom eg til å tenke på Anne frå Bjørkely (litt digresering (kjem av ordet digresjon), men det blir verdt det). Ho fekk beskjed om at ho ikkje måtte vere så forfengeleg, og ho angra sin forfengelegskap då ho farga håret i den tru at håret ville bli kastanjebrunt (ho var raudhåra). Håret vart derimot grønt... Moralen frå den gode Marilla var at forfengelegskap ikkje lønar seg. Bøkene er for øvrig skrivne av Lucy Maud Montgomery (satsar på at stavinga var ganske rett), og er vel verdt nokon timar av ditt unge liv (frase fritt plagiert frå "Bibbi Bokens Magiske Bibliotek" av Jostein Gaarder og Klaus Hagerup).

Poenget med denne digresjonen er sjølvsagt at eg no sjølv har fått erfare at det ikkje lønnar seg å vere forfengeleg. Her kjem den smertefulle historia:

Det var sundag kveld, og strålande sol. Julia som til vanleg er ei ganske fornuftig, ung, vakker, sprudlande, smart, koseleg og fantastisk kvinne skulle på besøk. Det var på sin plass å pynte seg litt. Ho tok seg ein dusj for å fjerne solkrem og anna mindre forfriskande kroppslukt, før ho gjekk for å finne eit svar på det klassiske spørsmålet: Kva skal eg ha på meg i kveld.

Julia iførte seg ein raud kreasjon, svarte tights og så var det berre skoa igjen. Ho hadde ikkje vore smart nok til å kjøpe seg eitt par med "sokker" til å ha i finsko så ho burde ta sandalar, tenkte ho. Dessverre vart det med tanken. Ho tok i bruk sitt stille sinn (les nedanfor, sjeldan ein smart ting for denne fine sjela å gjere), og tok på seg sine grøne stilige sko som stod i perfekt kontrast til det raude i tunikaen.

TABBE!

Før ho var framme hadde ho gnagsår. Ho tilbringte kvelden utan sko, noko som ikkje er noko problem med tanke på at ein sjeldan går med sko inne hjå folk. Problemet kom derimot då ho skulle vandre heim igjen. Smerten jaga gjennom føtene hennar, og sende små støt gjennom heile kroppen. Før ho var halvvegs nede til bussen kjende ho at huda slo sprekkar. Menneska som passerte ho på gata i denne augneblinken fekk sjå korleis smerte ser ut i ei herja sjel.

Ho skimta drosjehaldeplassen i det fjerne, og sidan ho hadde sterke mistankar om at siste buss var gått, kjempa ho seg inn i ein av desse. Så snart ho hadde fått det som var igjen av henne (hypokonderi er også ein sjukdom) innanfor inngangsdøra heime, sparka ho (SVÆRT forsiktig) av seg skoa og gjekk barføtt opp til 3. etasje.

I dag er det tysdag, og eg går rundt i eitt par sandalar utan hæl bak. Eg tok ein smertefull dusj idag som nok ikkje vil bli repetert før eg har fått noko som liknar ei betring på føtene. Moralen er klar: Skal du bruke finsko må du bruke "sokkar" eller strømper. Uttrykket: "Det finst ikkje dårleg vêr, berre dårlege klede... og sko", har fått eit nytt tillegg og ei ny tyding.

Verd eit forsøk

2009-05-26T15:57:00.002+02:00

Har du ein dårleg dag? Føler du at du ikkje har utretta noko på lenge, og er sjølvkjensla på botn?

Då har eg eit forslag til deg: Bak ei kake og legg den i ein boks, eller liknande, der den verkeleg viser. Ta så denne med deg til ein stad der det går mykje folk (til dømes sentrum av ein by). Då vil du få mykje positiv merksemd.

Eg bakte kake til arbeidsgruppa mi i dag, og på min ferd gjennom sentrum fekk eg nokon ekstra blikk og mange smil. Det var som om dei tenkte:
- hm, ho er jo verkeleg eit godt menneske (og det er jo sant). Ho tek med seg kake til nokon.
- skulle ynskje at ho var min ven (ja, dei skal berre vite kva dei går glipp av).

Du treng ikkje ein gong dele kaka med nokon. Du kan ta henne med deg heim att, og ete den opp sjølv.

NB! Dersom du bakar ei veldig stor kake som du et opp åleine, kan du risikera at du aldri vil klare å ete ei slik kake igjen. Du får sjølv måle risikoen opp mot fortenesta.

NB2! Det er sant det dei seier: Den største gleda ein kan ha, er å gjera andre glad. Og, ting blir betre av å delast. Kaka mi var i alle fall fanpigadetastisk, i all ubeskjedenhet.

Lykke til på eksamen de som driv med det. Ikkje gløym at det er andre ting enn bokstavar frå A til F som definerar deg som menneske. Du er verdifull i eigenskap av å vere til. Det var dagens vesle visdomsord :-)

Angst

2009-05-24T20:34:00.002+02:00

Då var det ei lita stund sidan sist. Det skuldast ikkje akkurat eksamenslesing, dessverre. Sidan eg likevel har bestemt meg for å slutte, tek eg ikkje lesinga så tungt. Det eg derimot har vore oppteken av er å fullføre dei x antal pip eg har laga. Pip står for det eg har laga, men det eg har laga kan eg ikkje skrive namnet på fordi det skal vere gåver.

No har eg byrja på noko nytt. Eg har laga to tøfler (men ikkje eit par. Eg har ein av kvar som skal bli eit par når eg har strikka make til dei.) og er i gang med ei taske. Dette blir jo klart ein interessant blogg. Slik blir samtalen:

- Kva les du?
- Ein blogg som venninna mi har skrive.
- Å, kva handlar den om?
- Akkurat no er det om kva ho har strikka i det siste, som ho ikkje ein gong vil seie.
- Det høyres kjedeleg ut.
- Mhm!
- Kvifor gidd du å vere ven med henne?
- Det byrjar eg òg å lure på.

Eg skal no gå over til å snakke om noko mykje meir interessant, og det som altså er grunnlaget for tittelen. Mobilen min starta å skape seg ein eller annan gong sist veke. Den hengte seg opp konstant. Den skrudde seg av og på, nekte å fungere og trengte like mykje energi som faren min (han et eit brød til dagen + middag +++). Det resulterte i at eg gjekk rundt å slo den i ting når den stoppa opp. Det var liksom eit forsøk på å få den i gang. Den har fått eit par skrammer. La meg berre seie det slik at eg ikkje er svært tålmodig med tekniske ting når dei ikkje fungerer.

Det var forbi. Eg måtte kjøpe meg ein ny mobil. Eg skulle gå inn i butikken, slenge mobilen min på disken litt hardarare enn nødvendig og så skulle eg seie: Eg vil gjerne bytte denne i ein mobil som virkar.

Kva skjedde? Jo, eg bestemte meg for å kjøpe ny mobil på fredag etter skulen. Eg hadde med meg ladaren og høyretelefonar. Butikken skulle få alt. Men det som skjedde var at mobilen tok til å oppføre seg normalt på fredagen. Eg gav meg ikkje. Eg minna meg sjølv på kor irriterande det var når den ikkje fungerte, og gjekk med faste skritt mot butikken.

Du forstår kanskje at dette var noko vanskeleg. Eg har nemleg ganske store problem med slike butikkar. Dette var dessutan ein kiosk, telekiosk. Kva i all verda er det liksom? Inne i slike butikkar byrjar eg gjerne å tenke at det går fint. Den er jo i orden nå. Nei, eg treng ikkje eigentleg ny mobil. Sist gong eg kjøpte ny var eg sikkart inne i butikken 3 gonger før eg kjøpte han. Eg overbeviste meg sjølv om at eg måtte tenke meg om. Særleg, eg måtte ta meg saman for å ikkje bryte saman for å kunne snakke med mobilfyren tenker eg vi seier.

Det same skjedde i denne kiosken, utanom at eg ikkje fekk sjansen til å strame meg opp. Eg overbeviste meg sjølv om at ny mobil kunne vente. Eg skulle kjøpe ny heime i staden. Der kunne eg kikke betre. Ta turen fleire gonger utan at det såg dumt ut. Dette er det som først og fremst gjekk gale:

1. Det var alt for mange menneske i kiosken. Resultat: Eg fekk sjansen til å byrje å tvile.
2. Det var eit irriterande vesen (straks stempla som irriterande bergensarjenta) framfor meg i køen som absolutt måtte ha nokon stygge øyreklokkar av akkurat det merke. Resultat: Eg merka kor mykje peiling ho hadde (IRRITERANDE), og eg visste at eg kom til å bruke lang tid sjølv.
3. Det var ei kvinne bak meg i køen. Resultat: Eg følte at eg var til bry. Eg ville sikkert bruke ei stund. Det er jo tusen spørsmål (i alle fall noko i nærleiken av 10): Kva abonnement var best? Kva kosta mobilen med dette abonnementet, kunne eg ha det gamle abonnementet, kva med nummeret, og kva for ein mobil skulle eg kjøpe?

Eg var ei gentlewoman, gjekk ut av kiosken og overlét plassen min til dama som var bak meg i køen. Ho var sikkert frå Stavanger, og ho irriterte meg eigentleg. Ho hadde ropande forklart inn i telefonen korleis ein eller annan skulle finne henne. Ho ropte akkurat som om ho ikkje hadde mobil...

Eg kasta ikkje eit siste blikk på jærbuen som faktisk stod bak disken. Eg orka ikkje. Eg gjekk. Slike butikkar burde vurdere å selje sko eller garn, eller noko slikt, i tillegg. Slik at eg kunne gå rundt i butikken å seie. Å ja, fritidsgarn, det er bra. Det tovar. Fint. Å nei, det visste du kanskje ikkje. Eg trur at viss eg berre følte meg litt overlegen ville eg hatt litt mindre angst.

(PS! Beklagar, Julia Stangeland som er brukaren av denne bloggen, kan ikkje fatte seg i kortskap, men ho kan skrive om seg sjølv i tredjeperson ;-)

På heimeeksamensbåten sat det ein person (meg) som ville av!

2009-05-12T12:59:00.002+02:00

Det går fram av al. §62 1. ledd at Kari ikkje har krav på arv fordi ho er makshemma og eg bryr meg eigentleg ikkje. Eg er berre utruleg lei av å skrive heimeeksamen. Etter mi meining burde ingen få arv. Gje pengane til meg. Det er mykje smartare. Ska me ta helg? Ja, det skal vi jammen meg gjera. La oss alle saman ta helg. Eg bryr meg ikkje om nokon får arv eller om ingen gjer det. For min del kan dei leve sitt eige fattig liv, så vel som sitt eige rike liv. Det einaste vilkåret eg stillar i denne samanhengen er at dei for all del ikkje skal bry meg med problema sine. Eg anbefalar at dei tek turen til ein profesjonell advokat i staden for å bry meg. La meg berre seie det med ein gong: Eg vil ha fred. Gje meg helg! Eg orkar ikkje meir! Eg vil ha ferie. Sommarferie. Etterpå vil eg ha både jul- og påskeferie. Eg kan ta alle feriane med ein gong, og la meg berre gjere ein ting klinkande klart: Dersom noko døyr i den ferien, gjer meg ei teneste, ring nokon andre!

Dette høyres litt brutalt ut, men la meg presisere at dette er snakk om fiktive personar. Kari er ikkje ein gong ein del av oppgåva. Ho berre dukka opp i hovudet mitt i det eg fann eit sterkt behov for å uttrykke min frustrasjon over heimeeksamenen.

Eg skal snart gjere meg ferdige, redigere og så skal eg ta turen til Volda. Det er tysdag, men eg vågar å seie det likevel. Skal vi ikkje berre ta helg. Jo, det gjer vi ;-) God helg ;-D

Tankar frå mitt stille sinn

2009-05-10T12:26:00.003+02:00

Spørsmål: Kva tyder eigentleg i mitt stille sinn?
Svar:
"sinn -et - - a el -ene tanker og følelser, lynne, vesen, sinnelag, gemytt"
Kjelde: Bokmålsordliste, Håvard Hjulstad og Lars Sødal

"Sinn refererer til aspekter av intellekt og bevissthet manifestert som kombinasjoner av tanke, sansing, hukommelse, emosjon, vilje og fantasi; sinn er strømmen av bevisstheten. Det omfatter alle av hjernens bevisste prosesser. Betegnelsen omfatter også fra tid til annen underbevisstheten eller dyrenes bevisste tanker. Sinn brukes ofte til å referere til tankeprosesser ved resonnement."
Kjelde: Wikipedia

Dette gjev heilt klart ein peikepinn, men det forklarar ikkje eigentleg uttrykket "i mitt stille sinn". Tyder det til dømes i mitt stille intellekt. Min stille tanke. Men korleis kan ein tenke i eit stille sinn?

Min heilt personlege resonnement er eigentleg at når ein tenker i sitt stille sinn så tenker ein ein dum tanke, eller ein tanke som ikkje var spesielt lur.

Spørsmål: Kvifor er eg så oppteken av dette uttrykket.

Svar: Vel, eg sa til mitt sjølv at eg tenkte i mitt stille sinn at eg skulle reise til Volda onsdag kveld, men så tinga eg likevel billettar til eit tidleg fly. Det var ikkje så lurt.

Ja, dette er jo heilt klart ein tekst med stor nytteverdi. Eg får vidare informere om ein annan tanke som heilt klart har kome frå mitt stille sinn. Eg har nemleg bestemte for å forbli ugift og einsleg resten av livet, og eg har bestemt meg for å ikkje dø. Eg har nemleg eksamen i arve- og familierett akkurat no, eg er litt lei av Torvald, Nora, Bob, Emmy (trur det var namnet), Ivar, Jill, Maria, Roger og Janne. Eigentleg så hadde det passa meg perfekt at alle berre døydde slik at arva gjekk til staten, men kjenner eg skulen min rett så ville dei vel funne på noko vilt med brødre, systre og tippoldemødre.

Ja, det var nokon tankar frå mitt stille sinn. La meg berre seie det med ein gong: i mitt stille sinn, er det veldig stilt ;-)

Lykke til på eksamen alle eksaminandar :-)

Svartedauen og svineinfluensa

2009-05-05T20:05:00.004+02:00

Det kom et skip til Bjørgvin i 1349 heiter ei bok av Torill Thorstad Hauger. Dette er, som nokon av dykk sikkert veit, ei barnebok. Likevel lånte eg, som den nostalgikaren eg er når det gjeld bøker, akkurat denne boka på lydbok. Boka er vel verdt timane. Den har sine spanande parti, og dersom du er historisk interessert er dette boka for deg. Hauger har heilt klart skapt ei stemning i boka som klart får deg til å forstå korleis det verkeleg var å leve på den tida. Lett så eg ville reist tilbake til denne tida (før eller etter) svartedauden viss eg hadde hatt sjansen. Ja, sjølvsagt berre for ei lita stund.

Poenget var at eg fann ut at det kanskje ikkje akkurat var eit sjakktrekk å lese denne boka i desse svineinfluensatider. Eg såg med ein gong for meg at heile familiar døydde ut, hus stod tommme og heile kommunar døydde ut. Det var klar for ei realitetsfokusering. Pust, Julia. Det er andre tider no. Svineinfluensa vil ikkje få herje fritt i landet vårt utan at nokon forstår kvifor. Ting har gått framover. La oss berre seie at smittekjelder er oppdaga. Uansett, vil eg seie at Det kom et skip til Bjørgvin i 1349 er vel verdt å lese, men det kan vere eit tips å vente litt ;-)

NB! Fint viss de skriv kommentarar når de les innlegga mine. Det er kjekt å sjå kven som faktisk les innlegga (om det er nokon i det heile). Det er ikkje vanskeleg. Du skriv anten e-post og passord viss du har gmail, eller dei orda som kjem opp viss du no altså ikkje har gmail. Eg klarte det for å seie det sånn, så det er ikkje vanskeleg ;-)

Fordi du fortenar det

2009-05-04T20:42:00.002+02:00

Det kan godt vere at eg ser i overkant mykje fjernsyn, men eg har sett meg grundig lei på reklamar for diverse, med stort sannsyn, ubrukelege produkt som vil gjere huden stramare, rynkene mindre, håre glattare og dei svarte prikkane mindre(?). Alt fordi du fortenar det.

Eg ser med spenning fram til den tida då det ikkje lenger finst folk med rynker, og til den tida alle har like glatt og kjedeleg hår. Det vil vere tydeleg kven av oss som aldri bruker dagkrem, nattkrem, formiddagskrem eller krem for å eit ansikt som i stort grad mindre om ansiktet til ein 3-åring. Eg spyr litt for meg sjølv (ikkje spør meg korleis det fungerar) når eg ser reklamen med ho som bruker "natten til å se bedre ut om dagen".

Det er for så vidt greitt nok med dei som er litt oppi åra som reklamerar for strykekremar (ja, ok då, rynkekremar), men det blir trass i alt for dumt med dei som ikkje kjem til å få anna enn smilerynker (dei smilar nok svært sjeldan, dei kunne jo blitt permanente) før om 20 til 30 år. Eg trur kanskje at eg skal melde meg som modell til ein slik jobb. Det er jo fantastisk når dei nærmast må legge eit slør over modellen for å få det til å sjå ekte ut. Det er sikkert ikkje kvar dag at modellane blir retusjert (eller kva det heiter) for å sjå verre ut.

Sjølv ser eg fram til å sjå ut som eg har levt eit liv når eg kjem i femtiåra. Eg ville ikkje blitt særs nøgd dersom eg såg ut som ein toåring. Dessutan så liker eg meg sjølv 100 % naturleg. Eg seier som i smothiereklamen (sikkert feilstava): "Bra, men enda mer naturlig liksom". Jodå, eg skal vere naturleg, fordi eg fortenar det :-)

Desperadoar

2009-04-23T17:53:00.002+02:00

Det var ein tysdag ettermiddag. Eg gjekk ein tur rundt Store Lungegårdsvatn. Det var lyst og fin vêr, og eg var sikker på at ingenting galt kunne hende meg. Plutseleg vart eg i tvil.

Eg fekk med eitt kjensle av at eg var forfulgt. Bak meg kunne eg høyre pusting og pesing. Eg gjekk vidare, auka farten i håp om at personen som fulgte meg ikkje skulle legge merke til meg. Eg prøvde å gå så raskt eg kunne utan å springe. Eg kjende ein framan pust i nakken, så var han forbi, eller kanskje det var ei kvinne. Det heile gjekk svært fort.

Plutseleg merka eg ein person som kom mot meg. Dette var ein mann. Ein mann med eit fordreid raudt ansikt. Han såg meg, lata som ingenting og sprang vidare. Dette skjedde meg fleire gonger. Folk sprang etter meg, forbi meg, nesten på meg og nokon såg ut som dei rømte frå meg.

Enkelte av dei var gode skodespelarar. Dei fekk det til å sjå ut som dei slappa av. Som om nokon som spionerar kan vere avslappa. Av og til var det nokon som kom meir langsamt. Dei studerte meg liksom utan å studere. Eg ransaka hjernen min. Kva var det eigentleg eg hadde gjort? Hadde dette samanheng med alle hudcellene som hellar ville dø enn å vere saman med meg. Kva var eg mistenkt for? Eg våga ikkje å spørje.

La meg berre seie det sånn, eg er utruleg glad for at eg ikkje er ein paranoid person. Hadde eg vore det, ville eg nok blitt litt redd med alle dei som stadig kjem springande etter deg når du er ute og går tur. Sjølv kallar dei seg joggarar. I mi verd er dei desperadoar ;-)

Krigen mot hybelkaninane

2009-04-23T17:32:00.004+02:00

Eg vil ikkje påstå at hybelvasking er det same som å drive krig. Eg meiner eg har lese både om Max Manus, Gunnar Sønsteby, ein spion innanfor Hitler rike, festung Norvegen og Måløy, og det finst nok ingen som har høyrt om Sofie og Katrine fleire gonger enn meg. Likevel har eg tru på at det er fleire likskapstrekk.

På mange måtar er hybelvasking verre enn krig. Ikkje at eg vil påstå at krig er ein bra ting, men der er det i alle fall ofte nokon som vinn, i det minste nokon slag. Når det gjeld støvtørking er det berre ein stor tapar, meg. Eg meiner, kvar kjem støvet frå? Eg veit at det stort sett er døde hudcellar eller noko i den duren, men er vel ikkje så fråstøtande at hudcellene mine konstant kjenner eit behov for å dø, eller.

Ja, i dag vaska eg altså hybelen min. Eg gjekk ut ein liten tur, og når eg kom inn igjen kunne eg allereie skimte eit lite støvlag på ein svart bakgrunn. Kven var det som var død denne gongen? Min teori ligg i at støvet ser kva som kjem. Då trasser det tyngdekrafta og festar seg i taket. Dei ler av meg medan eg trassig går til angrep, og straks eg lukkar ei dør hopper det ned igjen.

Slik elles så trur eg at eg skal byrje å setje av pengar til parykk. Det er eit mysterium for meg at eg framleis har hår på hovudet. Det strir, etter mi meining, mot all fornuft og alle matematiske og fysiologiske teoriar. Eg meiner, kvar gong etter at eg har dusja har eg mista eit tjuetals (ikkje at eg har telt dei), elles ligg dei i senga, på gulvet, kort sagt over alt.

Etter ei stund er det som om den døde delen av meg prøver å overta hybelen min. Dei har danna små gjengar, og kallar seg hybelkaninar. Så byrjar krigføring. Eg finn bøtta. Dei hoppar opp i taket. Eg fyllar bøtta med vatn og såpe og finn fram ein klut. Dei gjer sitt beste for å ta knekken på meg. Dei har til og med gått til angrep mot støvsugaren min. I dag då eg skrudda han på, velta det støv ut av han. Eg hosta, harka og såg nesten livet passere i revy.

Eg har ikkje akkurat støv på hjernen (sjølv om det vel berre er eit tidsspørsmål før den smuldrar opp og slår seg saman med hudcellene mine), men det ville vore fint om eg av og til kunne få kjensla av og i det minste ha vunne slaget.

VELKOMMEN! :-)

2009-04-22T21:05:00.003+02:00

Takka vere Karen (og Kristine) har eg no laga min eigen blogg. Han ser litt halvferdig ut, syns eg, men det er trass i alt snakk om meg her. La meg berre seie at eg ikkje har særleg utdanning i data.

Du lurer kanskje på kva som er greia med tittelen. Historia bak ligg i uttrykket "ein god lattar forlengar livet". Eg ynskjer at bloggen skal vere ein stad der det er mogleg å få seg ein god lattar, i alle fall av og til. Her kjem "unntaksvis" inn. Det skal med andre ord vere mogleg å få forlenge livet med ein god lattar, med nokon unntak :-)

La oss berre håpe at det ikkje blir i overkanten latterleg.

Ja, og beklagar bilete, men eg er tydelegvis ikkje særleg fotogen. Gjorde divere leiting utan særleg hell. Eg såg derimot litt betre ut før, håper og trur eg.

Eg kjem tilbake når eg har noko å skrive om :-)